Yandex Metrica
MENÜ
arama yap

Nörodejeneratif Hastalıkların Tanısında Kullanılabilecek Bir Biyosensör Geliştirildi

14 Haziran 2016

Brezilya’da Ulusal Nanoteknoloji Labaratuvarı’nda nörodejeneratif hastalıklar ve bazı tip kanserler ile ilişkili molekülleri saptayabilen bir biyosensör geliştirildi. Cihaz kabaca cam lam üzerinde tek katmanlı organik nanometri ölçekli bir transistör. Sistem parkinson, alzheimer hastalığı ve meme kanseri gibi hastalıklarla bağlantılı glutatyon S-transferaz (GST) enzimi ile temas halinde spesifik bir yolla reaksiyon gösteren peptid glutatyonun indirgenmiş formunu (GSH) içermekte. GSH-GST reaksiyonu tanı amaçlı kullanılabilen bu transistor tarafından tespit edilebilmekte.

Araştırmacılar bu cihazın kompleks hastalıkların tanısının hızlı, güvenli ve daha ucuz bir şekilde konmasında oldukça başarılı olduğunu belirtiyorlar. Bu nanometrik biyosensörün portatifliğinin ve daha düşük maliyetinin yanı sıra molekülleri tespit etmedeki hassasiyetinin çok daha avantajlı olduğunu söylüyorlar.

Dejeneratif hastalıkların tanısında önemli GSH-GST çiftinin tespit edilmesinde organik transistor teknolojisini ilk kez kullandıklarının altını çiziyorlar. Ayrıca nanometrik hassasiyet sayesinde çok düşük düzeydeki test materyali varlığında bile moleküllerin tespit edilebilirliğinin mümkün olduğunu belirtiyorlar.

Araştırmacılar geliştirdikleri sistemin diğer uygulamalardan farklı olarak, farklı hastalıklarla bağlantılı moleküller ve kontamine materyallerde var olan elementler gibi diğer maddeleri de tespit edebildiğini aktarıyorlar. Bunun için araştırmacıların sensördeki molekülleri test ile hedeflenen kimyasallarla tepkimeye giren moleküllerle değiştirmesi gerekiyor.

Araştırma grubu bundan sonrası için maliyeti daha da fazla azaltmak, portatifliği daha da geliştirmek ve toplu üretime geçmek  için kağıt-bazlı biyosensör üzerinde çalışmaya devam ediyor. Araştırmacılar kağıdın olağan formunda bir yalıtkan olduğunu kendilerinin kağıdı iletken yapacak ve iletken özellikteki polimerlerle selüloz fiberler emdirme yoluyla algılama verilerini taşıyabilen bir teknik geliştirdiklerini belirtiyorlar. Teknik iletken polimerlerin in situ sentezine dayanıyor. Polimerlerin kağıt yüzeyinde sıkışıp kalmaması için içeride ve selüloz fiberlerin porları arasında sentezlenmeleri gerekiyor. Bu gaz-fazlı kimyasal polimerizasyon ile yapılıyor.

Polimerize kağıt polimerlerin iletkenlik özelliğini kazanıyor. Bu iletlenlik kağıdın tasarımlandığı uygulamaya bağlı olarak selüloz fiberleren içine gömülmüş elementleri manipüle edilebiliyor. Bu yüzden araştrımacılar, cihazın ciddi bir kayıp olmadan akıma izin verip elektriksel olarak tam iletken olabileceğini  ya da yarı iletken olup spesifik moleküllerle etkileşir ve fiziksel, kimyasal ya da elektrokimyasal sensör olarak fonksiyon görebileceğini belirttiler.

Literatür talep et

Referanslar :

Fundação de Ampa o à Pesquisa do Estado de São Paulo. "Electronic device detects molecules linked to cancer, Alzheimer's and Parkinson's: An inexpensive portable biosensor." ScienceDaily. ScienceDaily, 19 May 2016.

Alzheimer Tanısında Çığır Açan PET Görüntüleme Yöntemi

03 Ekim 2018

Yale’de görev yapmakta olan araştırmacılar, Alzheimer hastalığı olan bireylerde sinaptik kaybı doğrudan ölçmek için yeni bir yöntemi değerlendirdiler. Araştırmacılar, sinapslarla bağlantılı olarak beyinde spesifik bir proteini taramak için PET görüntüleme teknolojisini kullanan yöntemin, yeni Alzheimer tedavilerini araştırmayı hızlandırma potansiyeline sahip olduğunu belirttiler. Yapılan çalışma JAMA Nöroloji dergisinde yayınlandı. Alzheimer hastalığı günümüzde 5,7 milyon Amerikalıyı etkilemektedir ve bu sayının 2050 yılına kadar 14 milyona ulaşması beklenmektedir. Bugüne kadar, hastalığın beyindeki etkileri üzerine yapılan araştırmaların çoğu postmortem olarak yapılmıştır. Araştırmacılar yeni tedavileri araştırmak için yakın zamanda yaşayan hastalarda hafıza kaybını ölçmek için yeni yöntemler araştırdılar.

Bu çalışma, Yale PET Merkezi'ndeki araştırmacılar ve Yale Alzheimer Hastalık Araştırma Birimi (ADRU) arasındaki işbirliğiyle doğan ve sinaptik kayıpları ölçmek için yeni bir stratejiyi araştırmak için uygulanan bir çalışmaydı. Sinir hücreleri arasındaki kavşaklar olan sinapslarda azalma, Alzheimer hastalarında kognitif bozukluk ile ilişkilidir.

PET İle Görüntüleme Yapmak Mümkün

Sinaptik kaybı ölçmek için, araştırma ekibi, hemen hemen tüm sinapslarda bulunan bir protein, SV2A ile bağlanan spesifik bir radyoaktif kimyasal, [11C] UCB-J kullandı. Araştırmacılar, erken dönemde Alzheimer hastalığı veya normal bilişsel yetenekleri olan 21 yaşlı yetişkin ile çalışmaya başladı. Her birine [11C] UCB-J enjekte edildi ve daha sonra yüksek çözünürlüklü PET ile tarandı. Taramalar, araştırmacıların beynin farklı bölgelerindeki sinaptik “yoğunluğu” görselleştirmesine olanak verdi.

Araştırmacılar taramaların yanı sıra, her iki grupta da MRG ve bilişsel değerlendirmelerin sonuçlarını analiz ettiler. Normal bilişe sahip bireylerle karşılaştırıldığında, Alzheimer hastalığı olan katılımcılar, hafızayla ilişkili beyin bölgesinde SV2A işaretçisinde% 41'lik bir azalma gösterdi. Yani araştırmacılar Alzheimer hastalığının erken döneminde hipokampus bölgesinde sinaptik yoğunluğun kaybolduğunu gördüler. Bulgular, non-invaziv PET testinin hafif bilişsel bozukluğu olan erişkinlerde doğrudan bir sinaptik kayıp ölçümü sağlayabildiğini göstermektedir.

Yale ekibi şu anda bulgularını doğrulamak ve potansiyel olarak Alzheimer hastalığı ilaçlarını değerlendirmek için PET tekniğini kullanmak için daha fazla çalışma katılımcısı test ediyorlar. Bu PET görüntüleme aracı aynı zamanda sinaps kaybının hastalığın kritik bir bileşeni olduğu beynin diğer hastalıkları için Yale'deki klinik araştırma çalışmalarında da kullanılıyor. Bu hastalıklar arasında Parkinson hastalığı, epilepsi, uyuşturucu kullanımı, depresyon ve şizofreni bulunmaktadır.

Literatür talep et

Referanslar :

Chen MK, et al. Assessing Synaptic Density in Alzheimer Disease With Synaptic Vesicle Glycoprotein 2A Positron Emission Tomographic Imaging. JAMA Neurol. Published online July 16, 2018. doi:10.1001/jamaneurol.2018.1836

Zerdeçal Gerçekten Kansere Karşı Etkili mi?

28 Eylül 2018

X-ışını kristalografisi ve kinaz inhibitörü özgüllüğü profili sayesinde, California Üniversitesi San Diego Tıp Fakültesi araştırmacıları, Pekin Üniversitesi ve Zhejiang Üniversitesi araştırmacıları ile birlikte çalışarak, zerdeçal baharatında bulunan doğal bir kimyasal bileşik olan kurkuminin, atomik boyutta kinaz enzimine (dual-specificity tyrosine-regulated kinase 2; DYRK2) bağlandığını gösterdi. Kurkuminin daha önce bildirilmemiş olan bu biyokimyasal etkileşimi, DYRK2'yi inhibe ederek hücre çoğalmasını bozuyor ve kanser yükünün azalmasını sağlıyor. 

Kurkuminin DYRK2'ye bağlanarak bu enzimi inhibe ettiği, hücrelerde istenmeyen ya da hasar görmüş proteinleri yok eden hücresel protein makinesinin yani proteazomun engellenmesine yol açarak farelerde kanseri azaltığı görüldü. Bilindiği üzere DYRK2 tükenmesi, proteazom aktivitesini bozar ve kanser daha yavaş prolifere olur, böylece fare modellerinde tümör yükünü önemli ölçüde azalttığı gözlenmiştir.

Antikanser Etkisi Aydınlatıldı

Pekin Üniversitesi araştırmacıları, kristalografide yaptıkları çalışmalar ile, kurkumin ve DYRK2 arasındaki etkileşimin görselleştirilebilmesini sağlamış. Bu sayede 250 yıldan uzun bir süredir üzerinde çalışılan bir madde olan kurkuminin, anti-kanser özellikleri daha önce bildirilmiş olsa da, çalışma ilk kez bir protein kinaz hedefine bağlı olan kristal yapısı hakkında bilgi veriyor. Şimdiye kadar kurkuminin öncelikli hedefinin IKK ve GSK3 enzim kinazları olduğunu ve buradan yola çıkarak anti-kanser etkisine yol açtığı düşünülmüş olsa da, 140-panel kinaz inhibitör profiliyle birlikte DYRK2 ile kurkuminin kristal yapısı aydınlatılmış, kurkuminin aktif maddeye kuvvetli bir şekilde bağlandığı gösterilmiş. Kurkuminin DYRK2’ye IKK veya GSK3'ten 500 kat daha güçlü bir seviyede bağlanarak bunu yaptığı görülmüş.

Araştırma ekibi, plazma hücrelerinden kaynaklanan multipl myelom gibi kanserlerde ve üçlü negatif meme kanseri (TNBC) gibi proteazom bağımlısı kanserlerde tümör oluşumunu inhibe etmek için proteazom düzenleyicileri incelemek üzerine çalışırken, fare kanseri modelleri ve hücresel modeller kullanmışlar. Kurkuminin DYRK2'nin seçici bir inhibitörü olduğunu ve bu yeni moleküler hedefin sadece kemoduyarlı değil aynı zamanda proteazom inhibitöre dirençli / uyarlanmış kanserler için de ümit vaat eden bir antikanser potansiyeline sahip olduğunu göstermişler. Ancak kurkumin çok hızlı bir şekilde vücuttan atıldığından, etkili bir ilaç haline gelebilmesi için, kan akışına girmesi ve kanseri hedeflemek üzere vücutta kalması amacıyla modifiye edilmesi gerektiğini ve kurkuminin kendi başına kanseri tamamen tersine çevirmek için yeterli olmayabileceğini unutmamamız gerekiyor. 

Literatür talep et

Referanslar :

Banerjee S, et al. Ancient drug curcumin impedes 26S proteasome activity by direct inhibition of dual-specificity tyrosine-regulated kinase 2. Proceedings of the National Academy of Sciences, 2018; 201806797 DOI: 10.1073/pnas.1806797115

Kanser Metabolizması ile Glikoz ve Lipid Regülasyonu Arasında Yeni Bir İlişki Bulundu

25 Eylül 2018

Lipid metabolizmasının düzensizliği kanser hücrelerinde yaygındır, ancak altta yatan mekanizmalar yeterince anlaşılmamıştır. Sağlıklı insan hücreleri, yağ asitlerinin ve kolesterolün çoğunu alırken, kanser hücrelerinin hücre zarlarını kan dolaşımından aldıkları lipidlerle oluşturmaları gerekir, kanser hücreleri yapı malzemelerinin bu yolla teslim edilmesini bekleyemez. Bunun yerine, kanser hücreleri sıklıkla, hücredeki lipidleri sentezleyen enzimlerin aktivitesini artırırlar. Bu enzim ailelerinden biri, sterol düzenleyici element bağlayıcı proteinlerdir (SREBP'ler). SREBP'ler lipojenik enzimlerin transkripsiyonel aktivasyonu yoluyla lipid biyosentezini uyarır.  SREBP'ler hücre çekirdeği içine girer ve genellikle spesifik sinyallere yanıt olarak lipid üretiminde rol alan genleri etkinleştirir. Bazı karaciğer, kolon ve meme kanserleri dahil olmak üzere bazı kanser hücre hatlarında, SREBP1a adı verilen belirli bir SREBP aşırı aktiftir. SREBP'lerin kanser hücrelerindeki rolleri ve potansiyel etkileşimli ortakları tam olarak tanımlanmamıştır.

Albert Einstein Tıp Fakültesi ve Çin'deki Şanghay Jiao Tong Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden araştırmacılar, kanser hücrelerinin kendilerini lipidlerle nasıl beslediğini araştıran bir çalışma yaptılar. Kanser hücrelerinin hızlı bir şekilde çoğalması için ihtiyaç duydukları yapı malzemelerini yapmalarına yardımcı olan bir enzim tanımladılar.

Araştırmacılar, biyokimyasal bir yaklaşım kullanarak, piruvat kinaz M2'nin (PKM2), nBP1a'da 43-56 amino asitlerine bağlanma yoluyla SREBP-1a'nın (nBP1a) nükleer formu ile fiziksel olarak etkileştiğini gösterdiler. Ayrıca PKM2'nin, nBP1a proteinlerini stabilize ederek SREBP hedef gen ekspresyonunu ve lipid biyosentezini aktive ettiğini de buldular. PKM2'nin aynı zamanda, glikoz metabolizması sırasında piruvat adı verilen küçük bir molekülü kimyasal olarak değiştirmek suretiyle aç kanser hücrelerine fazla enerji sağladığı da bilinmektedir. SREBP-1a / PKM2 kompleksinin oluşumunu engellemek için rekabetçi bir peptid inhibitörü kullanarak, bu blokajın lipogenik gen ekspresyonunu inhibe ettiğini gözlemlediler. Thr-59'daki nBP1a fosforilasyonu, PKM2'ye bağlanmayı ve kanser hücresi büyümesini arttırdı. Dahası, PKM2 Thr-59'u in vitro fosforile etti. Hepatoselüler karsinomlu insan hastalarda Thr-59'da nBP1a fosforilasyonu klinik sonuçlar ile negatif korelasyon gösterdi.

Yeni Bulgular Kanser Tedavisinde Kullanılabilir

Araştırmacılar, sonuçların nBP1a / PKM2 etkileşiminin kanser hücrelerindeki lipid metabolizması genlerini aktive ettiğini ve SREBP-1a'nın Thr-59 fosforilasyonunun kanser hücresi proliferasyonunda önemli bir rol oynadığını ortaya koyduğunu belirttiler. Bu enzimi inhibe etmenin, kanser büyümesini yavaşlatacak ve daha etkili tedavilere yol açacak bir strateji olabileceğine dikkat çektiler. Yaklaşımın sağlıklı hücrelerde yüksek oranda eksprese edilmeyen proteinleri hedeflediğini, kanser hücresi büyümesinin bu yolu bloke ederek yavaşlatılmasının, kanser hücrelerini gerçekten öldüren ve böylece daha az yan etki yaşatacak olan toksik ilaçların daha düşük dozlarını gerektirebileceğini aktardılar.

Literatür talep et

Referanslar :

Xiaoping Zhao, Li Zhao, Hao Yang, Jiajin Li, Xuejie Min, Fajun Yang, Jianjun Liu, Gang Huang. Pyruvate kinase M2 interacts with nuclear sterol regulatory element–binding protein 1a and thereby activates lipogenesis and cell proliferation in hepatocellular carcinoma. Journal of Biological Chemistry, 2018; 293 (17): 6623 DOI: 10.1074/jbc.RA117.000100

Kanser Tedavisi Sonrası Sessiz Malign Hücreleri Hedeflemek

20 Eylül 2018

On yıllardır, hızla çoğalan tümör hücrelerini öldürmek için ilaç tasarladıktan sonra, birçok kanser araştırmacısı yönünü değiştiriyor: yeni tümörlere savaş açmadan önce, vücudun etrafında sessiz ve dağınık olan kötü huylu hücreler artık yeni hedefler.

Bu hücreler, kanser ölümlerinin yaklaşık % 90'ından sorumlu olan metastazları tohumlamaktadır. Görünüşte başarılı başlangıç ​​tedavisi sonrasında pek çok insanda görülen kanserin yeniden canlanmasının asıl kaynağı bu hücrelerdir. Proliferatif tümör hücrelerini hedef alan tedaviler, sıklıkla aktif olarak bölünmedikleri için bu sessiz hücreleri kaçırmış olurlar.

Sessiz kanser hücreleri nadirdir ve vücuttaki trilyonlarca normal hücreden ayrılmaları zordur. New York şehrindeki Icahn Tıp Fakültesi'nden kanser araştırmacısı Julio Aguirre-Ghiso, araştırmacıların yıllardır onları incelemek için gerekli araçları kullanmadığını söylüyor. Ama bu değişmeye başlıyor.

Bu talep, özellikle de tedaviden yıllar sonra yüksek oranda tekrarlayan meme kanseri, prostat ve pankreas gibi kanserler için acildir. Elde edilen kanıtlar uyuyan hücrelerin gelişiminin başlangıcında bir ana tümörden ayrıldığını ve kan damarları yoluyla vücuttaki yeni bölgelere seyahat ettiğini öne sürmektedir. Fakat, diğer dokulara veya organlara yerleştikten sonra, bu hücreler uykuya geçerek henüz bilinmeyen bir tetikleyicinin harekete geçmesine kadar uykuda kalırlar. Ancak o zaman bölünmeye başlar ve yeni bir tümör oluştururlar.

Uykudaki Tümör Hücreleri

Kanser araştırmacıları bu hücreleri araştırmakta zorlanıyor çünkü hayvan modellerinde hep hızlı büyüyen tümörler araştırıldı. Yavaş büyüyen tümörleri oluşturacak hayvanları geliştirmenin oldukça zor olduğunu söylüyorlar. Günümüzde sadece birkaç laboratuvar ilerleme kaydetmiş, bir yıldan uzun süredir farelerde uyku hücrelerini izlemek için modeller geliştirmiştir.

Bu hücrelerin tanımlanması için teknikler de gelişmektedir: Durham, North Carolina'daki Duke Üniversitesi Tıp Fakültesi'ndeki bir hücre biyoloğu olan Joshua Snyder, kansere bağlı genleri eksprese eden haydut hücrelerin tanımlanması ve izlenmesi için floresan markırların bir karışımını kullanıyor. Washington'daki Fred Hutchinson Kanser Araştırma Merkezi'nden genetikçi Jason Bielas, spesifik DNA dizileri kullanarak bu tür hücreleri kodlamak için gösterdiği çabalardan ön sonuçlar sunacak. Bu hücreler daha sonra bir milyar hücrede bir çözünürlükte ucuz DNA tespit yöntemleri kullanılarak tanımlanabilir.

Sessiz hücreler belirlendikten sonra, hangi genleri ifade ettiklerini belirlemek için araştırmacılar, uykuyu tetikleyen faktörleri ve uyku hücrelerini uyaran tetikleyicileri azaltmaya yardımcı olabilir. Araştırmacılara göre, bu bilgi ile hücrelerin uyanmasını önlemek mümkün olabilir. Zira bu hücreler uykuda kaldığı sürece kanser gelişmemektedir.

Literatür talep et

Referanslar :

Ledford H. et al. Cancer researchers target the dormant cells that seed tumours. Nature. 2018 Jun;558(7710):355-356. doi: 10.1038/d41586-018-05445-x.

Multipl Sklerozda Yorgunluk için Nesnel Bir Ölçüt Kullanılabilir Mi?

19 Eylül 2018

Yorgunluk, multipl skleroz (MS) hastalarının çoğunluğu için en zorlu semptomdur. Prevalansı %65-%97 arasında değişmekte olup, MS hastalarının yaklaşık üçte birini ciddi şekilde etkilemektedir. Hastanın sosyal ve özel hayatı üzerinde olumsuz etkilerin dışında, yorgunluk önemli sosyoekonomik sonuçlar doğurur ve çalışma saatlerinin azaltılmasının ve erken emekliliğin temel sebebidir. Günlük yaşam aktiviteleri üzerindeki bu ciddi olumsuz etkiye rağmen, yorgunluk hala yeterince anlaşılmamıştır ve çoğu zaman tahmin edilememektedir.

Yakın zamanda MS ile ilgili yorgunluğun kökenini ve sonuçlarını açıklayan bir model geliştirildi. Bu modele göre, MS hastalarında öznel yorgunluk periferal enflamasyonla ilişkilidir. MS hastalarında yorgunluk hissi, hipotalamus, amigdala, insula ve anterior singulat gibi interosepsiyona katılan beyin bölgelerindeki sitokin aracılı aktivite değişikliklerinden kaynaklanan bir hastalık davranışı biçimi olarak kabul edilir. Proenflamatuar sitokinlere bakıldığında, IL-1ß, hastalık davranışının ana aracılarından biridir. IL-1ß, aferent vagal nöronları aktive eder ve yorgunluk da dahil olmak üzere hastalık davranışının semptomlarına güçlü ve tutarlı bir şekilde bağlanmıştır.

Kan ve idrarda bulunan çoğu biyolojik belirteç, tükürük örneğinde de tespit edilebilir. Tükürük, IL-1ß'nin tükürük konsantrasyonunu ölçmek için non-invazif bir yöntem, hastaları izlemek için ümit verici bir araç olabilir.

Yapılan yeni bir çalışmada, sistemik enflamasyonla ilişkili tükürük IL-1ß konsantrasyonunun MS'de subjektif yorgunluk ile ilişkili olup olmadığı araştırıldı. Çalışmaya 62 relapsing-remitting MS (RRMS), 54 sekonder progresif MS (SPMS) olmak üzere 116 MS hastası ve 51 sağlıklı kontrol dahil edildi. IL-1ß'nin tükürük konsantrasyonu, ticari olarak temin edilebilen enzime bağlı bir ELISA kiti kullanılarak belirlendi. Yorgunluk, çeşitli yorgunluk ölçekleri kullanılarak değerlendirildi. Gruplar arasındaki IL-1ß konsantrasyonları karşılaştırıldı ve hangi değişkenlerin yorgunluk skorlarını en iyi şekilde tahmin ettiğini araştırmak için regresyon analizleri gerçekleştirildi.

IL-1ß Sadece Yorgunluğu Değil Tedavi Etkililiğini de Gösterebilir

Araştırmacılar, RRMS hastaları ve sağlıklı kontroller arasında IL-1ß konsantrasyonunun önemli ölçüde farklılık göstermemesine rağmen, RRMS hastalarında yorgunluk skorlarını tahmin etmede oldukça iyi olduğunu buldular. SPMS hastaları, RRMS hastaları ve sağlıklı kontrollere kıyasla, bir miktar yüksek IL-1ß konsantrasyonu gösterdi. Ayrıca, hastalık modifiye edici tedavi, IL-1ß konsantrasyonu üzerinde önemli bir etkiye sahipti. Tedavi edilen hastalar, tedavi edilmemiş hastalara göre daha düşük bir IL-1ß konsantrasyonu gösterdi.

Araştırmacılar yaptıkları çalışmanın, proenflamatuar sitokin IL-1ß ile RRMS hastalarındaki yorgunluk arasında anlamlı bir ilişki olduğunu gösterdiğini belirttiler. Ayrıca, periferal IL-1ß konsantrasyonu üzerinde hastalık modifiye edici tedavinin potansiyel bir etkisini de ortaya koyduğunu aktardılar.

Literatür talep et

Referanslar :

Hanken K, Sander C, Qaiser L, Schlake H-P, Kastrup A, Haupts M, Eling P and Hildebrandt H (2018) Salivary IL-1ß as an Objective Measure for Fatigue in Multiple Sclerosis? Front. Neurol. 9:574.

Toplum ve Birey Açısından Multipl Sklerozun Hastalık Yükü

18 Eylül 2018

MS araştırmalarının odak noktası ve ilgili sonuçların tanımı, sağlıkla ilgili yaşam kalitesi (HRQoL) gibi hasta odaklı sonuçlara doğru giderek değişmektedir. MS'in HRQoL'yi ciddi bir şekilde etkileyebileceği ve etkilenen kişiler üzerinde yüksek düzeylerde psikolojik stres ve mali baskılar uygulayabileceği gösterilmiştir. MS'de HRQoL kaybı multifaktöriyeldir, yorgunluk, depresyon, ağrı, hareket kısıtlılığı veya cinsel ve sfinkter disfonksiyonu ile seyredebilir. HRQoL'un bu çok yönlü doğası, HRQoL üzerindeki semptomların ve diğer faktörlerin bireysel katkısını incelerken analitik karmaşıklığı da ortaya koymaktadır ki bu, önceki araştırmalarda her zaman yeterince ele alınmamıştır. Bu nedenle, eşzamanlı olarak HRQoL üzerindeki çoklu semptomların etkilerini ve aynı zamanda demografik ve sosyoekonomik değişkenleri dikkate alan çalışmalara ihtiyaç vardır. Semptom yönetimi açısından bakıldığında, farklı semptomlar arasındaki göreceli önemi değerlendirmek sağlık bakım kararlarına yardımcı olabilir. Ayrıca, MS semptom yükü üzerindeki toplum düzeyi verileri, sağlık hizmeti kaynaklarının verimli bir şekilde dağıtılmasına rehberlik edebilir.

Yapılan yeni bir çalışmada, İsviçre Multipl Skleroz Kayıt Merkezi'nin (SMSR) kapsamlı veri toplama yöntemi kullanılarak, MS'e özgü semptomların bireysel ölçekte MS'li hastaları ve aynı zamanda toplum düzeyinde hastalık yükünü ne kadar etkilediğini, HRQoL üzerine olası etkileri olan çok sayıda ek klinik, demografik ve sosyoekonomik faktör için ayarlama yapıldıktan sonra araştırmak amaçlandı.

PMS’te Spastisite, Felç Hem Bireyi Hem Toplumu Etkiliyor

Araştırmacılar çalışmaya, 611 relapsing-remitting MS (RRMS) ve 244 progresif MS (PMS) tanısı olan toplam 855 SMSR katılımcısını dahil ettiler. HRQoL’yi, EuroQol 5-Dimension EQ-5D-index ve EQ-Visual Analog Scale (EQ-VAS) ile % 0–100 skalasında değerlendirdiler.

RRMS'de yürüyüş (−% 6,5) ve denge problemleri (−% 5,1) en büyük EQ-5D indeksi düşüşlerine sahipti ve bu toplum düzeyinde de önemliydi (% 45 ve % 52). Yorgunluk, depresyon ve spastisite de sırasıyla % 74,1, % 31 ve % 38 sıklık oranlarıyla toplum yüküne katkıda bulundu. PMS'de spastisite, felç ve bağırsak problemleri EQ-5D indeksi üzerinde hem bireysel hem de toplum düzeyinde en büyük etkiye sahipti. EQ-VAS'ın toplum seviyesindeki en büyük etkisi, RRMS’de denge bozukluğu, depresyon, baş dönmesi ve spastisite ile ilişkili iken, PMS’de zayıflık, ağrı ve felç ile ilişkiliydi.

Literatür talep et

Referanslar :

L. Barin et al. The disease burden of Multiple Sclerosis from the individual and population perspective: Which symptoms matter most?, Multiple Sclerosis and Related Disorders 25 (2018) 112–121.

Kanser Hastalarında Uyku Bozuklukları İncelendi

14 Eylül 2018

Kanser hastaları sıklıkla uyku bozuklukları ve metabolik problemlerden şikayet etmektedir. Ancak bu tarz problemlerin neden oluştuğu ve altında ne gibi mekanizmalar yattığı ise bilinmemektedir. Yeni bir araştırmada bilim insanları bu etkilerin sebeplerini incelediler.

Metastatik olmayan meme kanseri için yapılan bir fare modelinde araştırmacılar kanserin hormon sinyalleri üzerinde negatif bir etkisi olduğunu tespit ettiler. Bu değişiklikler hipokretin üreten merkezi nöronları etkileyerek sempatik sinir sistemi üzerinde bir tetikleyerek uyku bozuklukları ve metabolik problemlere yol açar.

Bundan önce yapılmış olan araştırmalarda ise kanserin inflamatuar bir durumu, bunun da uyku ve metabolik bozuklukları tetiklediği önerilmekteydi. Ancak bu çalışmada elde edilen bulgulara göre inflamasyon hali ortadan kaldırılsa bile uyku ve metabolizma üzerine olan etkilerin geri dönüşümlü olmadığı görüldü. Bu yüzden inflamasyondan ziyade nöron sistemlerini inceleyen araştırma ekibi hipokretin sekrete eden nöronların bu etkiyi gerçekleştirebileceğini bulmuş oldular.

Hipokretin Üreten Nöronlarda Bozukluk

Araştırmacılar fare modelinde uyku değişikliklerini tümör gelişimi boyunca yapılan EEG ve EMG ölçümleri aracılığıyla kayıt altında tuttular. Metastatik olmayan meme kanseri modeli kullanmalarının temel sebebi ise tümörün beyin veya sinir sistemine metastaz yapmasını engelleyerek olası yanlılıktan kaçınmaktı. Araştırmacılar ayrıca periferdeki ve beyindeki inflamasyon, glukoz düzeyi, laktat ve pirüvat toleransı, hipokretin üreten nöron ve melanin konsantre eden nöronların aktivitelerini de değerlendirdiler.

Çalışmanın birincil bulgusu metastatik olmayan tümörlerin de uyku alışkanlıklarını değiştirebildiğini göstermek oldu. İlk olarak leptin ve ghrelin dengesi bozularak bir olaylar kaskadı gelişir ve metabolizma ve uyku disregülasyonu oluşur.

Araştırmacılar ileride yapacakları araştırmalar sayesinde hipokretin üreten nöronların uyku ve metabolizma bozuklukları ile nasıl ilişkili olduğunu ve bu yolağın insanda da etkilenip etkilenmediğini bulmak için çabalayacaklar.

Literatür talep et

Referanslar :

Morris Alan. Cancer linked to sleep and metabolic disruption.  Nature Reviews Endocrinologyvolume 14, page440 (2018)

Yüksek D Vitamini Meme Kanseri Riskini Azaltıyor

06 Eylül 2018

California Üniversitesi San Diego Tıp Fakültesi'ndeki araştırmacılar, yüksek D vitamini düzeylerinin meme kanseri riskinin azalmasıyla ilişkili olduğunu ileri sürüyorlar. Yaptıkları epidemiyoloji çalışmasının sonuçları geçtiğimiz haftalarda yayınlandı.

Araştırmacılar, 3.325 katılımcı ile yapılan iki randomize klinik çalışmadan ve 1.713 katılımcıyı kapsayan prospektif bir çalışmadan veri topladı ve kadın meme kanseri riski ile geniş bir aralıktaki serum 25-hidroksivitamin D (25 (OH) D) konsantrasyonları arasındaki ilişkiyi incelediler. Kandaki D vitamininin ana şekli olduğu için işaretleyici olarak bu form seçilmiştir.

Bütün kadınlar 55 yaş ve üstündeydi. Ortalama yaş 63 idi. Veriler 2002 ile 2017 arasında toplandı. Katılımcılarda kayıt sırasında kanser bulunmuyordu ve ortalama dört yıllık bir süre boyunca takip edildiler. Çalışma ziyaretleri sırasında kandaki D vitamini seviyeleri ölçüldü.

Kombine çalışmalar sırasında, yaşa göre düzeltilmiş insidans olan 100.000 insan yılı başına 512 vaka ile 77 yeni meme kanseri vakası teşhis edildi.

60’ın Üzerindeki Değerler Riski Azaltıyor

Araştırmacılar, kan plazmasındaki minimum 25 (OH) D seviyesini, 2010 yılında bir sağlık danışma grubu tarafından önerilen 20 ng / ml'den önemli ölçüde daha yüksek olan, mililitrede 60 nanogram olacak şekilde tanımladılar. Bu konu otoriteler tarafından sıcak bir şekilde tartışılmaktadır ve oranın en az 50 olması gerektiği söylenmektedir.

Yaş, vücut kitle indeksi, sigara içimi ve kalsiyum takviyesi alımı için ayarlanan sonuçlar ile 25 (OH) D ve meme kanseri riski arasındaki ilişkiyi ölçmek için çok değişkenli regresyon kullanıldı. Araştırmacılar 60 ng / ml'nin üzerinde olan 25 (OH) D'lik kan seviyesine sahip katılımcıların 20 ng / ml'den daha az olanlara kıyasla meme kanseri riskinin beşte bir oranında azaldığını gösterdiler.

Araştırmacılar 60 ng / ml'lik 25 (OH) D seviyesine ulaşmak için, günde en az 4,000 ila 6,000 uluslararası ünite (IU) diyet takviyesine ihtiyaç duyulduğunu belirttiler. Buna ek olarak öğlen saatlerinde açık havada 15 dakika kadar bulunmak da gerekiyor. Oral takviyenin başarısının, bir kan testi kullanılarak belirlenmesi gerektiğini söylediler.

Mevcut önerilen ortalama günlük D3 vitamini miktarı bir yıla kadar olan çocuklar için 400 IU'dur. Bu oran 1 ila 70 yaşları arasında (hamile veya emziren kadınlar dahil) 600 IU ve 70 yaş üzeri kişiler için 800 IU’dur.

Pre-menopozal Kadınlarda VKİ Arttıkça Meme Kanseri Riskinin Azaldığı Tespit Edildi

05 Eylül 2018

Obezitenin postmenopozal kadınlarda meme kanseri riskini artırdığı gösterilmiş olmasına rağmen, North Carolina Lineberger Kanser Merkezi araştırmacıları tarafından yürütülen büyük çaplı bir çalışmanın sonuçları, premenopozal kadınlar için bunun tersinin doğru olduğunu gösterdi.

Meme kanseri, yaşlı kadınlarda daha yaygındır ve Amerika Birleşik Devletleri'nde ortalama tanı yaşı 62’dir. Obezite, menopoz sonrası kadınlarda meme kanserine yönelik daha yüksek risk oluşturur.

Genç kadınlarda meme kanseri daha az yaygın olduğu için, araştırmacılar 55 yaşından küçük 758.592 kadından oluşan bir grup için meme kanseri riskini araştırmak için 19 farklı çalışmadan veri topladılar.

Çalışmalar genellikle daha az sayıda premenopozal meme kanserine sahiptir, çünkü meme kanseri genç yaşlarda daha az yaygındır ve kanıtlar postmenopozal meme kanserinde olduğu kadar güçlü değildir.

Premenapozal Dönemde İlişki Terse Dönüyor

Araştırmacılar bu grupta VKİ yükseldikçe kanser riskinin azaldığı bir trend gördüler.Daha yüksek VKİ'nin daha düşük kanser riskine sahip olduğu bir eşik tespit edilemedi. VKI ile ilişkili en büyük risk azalması 18 ve 24 yaşları arasındaydı ve bu süre boyunca VKİ’deki her beş ünite artışına bağlı olarak yüzde 23 daha düşük meme kanseri riski vardı. 25 ila 34 yaşlarında, VKİ’deki her beş ünite artış yüzde 15 daha düşük riskle bağlantılıydı. VKİ için 35-44 yaş arasında yüzde 13 daha düşük bir risk ve 45-54 yaşlarında VKİ için yüzde 12 daha düşük bir risk vardı.

Ayrıca östrojen veya progesteron-reseptör pozitif meme kanseri için daha yüksek vücut kitle indeksine bağlı riskin azaldığını gördüler, ancak üçlü negatif meme kanseri veya hormon reseptör negatif meme kanseri için tutarlı bir ilişki görmediler.

Bulgular enteresan olsa da bu çalışma, meme kanserini önlemek amacıyla kilo almaya çalışmak için bir neden değildir. Daha ağır kadınlarda menopoz öncesi genel meme kanseri riski daha düşüktür, ancak dikkate alınması gereken nokta sağlıklı bir kiloyu yönetmenin birçok yararı olduğudur. Bu çalışmada amaçlanan, genç kadınlarda meme kanseri riskine neyin katkıda bulunduğunu anlamaya çalışmaktır.

Literatür talep et

Referanslar :

The Premenopausal Breast Cancer Collaborative Group. Association of Body Mass Index and Age With Subsequent Breast Cancer Risk in Premenopausal Women. JAMA Oncology, 2018 DOI: 10.1001/jamaoncol.2018.1771

Mamografinin Yerini Alabilecek Lazer Sonik Tarayıcı Geliştirildi

17 Ağustos 2018

40 yaşın üstündeki kadınlar için mamografi ile meme kanseri taramasının her yıl veya iki yılda bir yapılması gerekli olsa da kadınlar için sıkıntı verici bir işlemdir. Meme kanseri ölümlerinin azaltılmasında değerli olan teknik, hastaları X-ışını radyasyonuna maruz bırakır ve memelerin ağrılı bir şekilde ezilmesini gerektirir. Plakalar memeyi düzleştirir, böylece X ışınları daha kolay geçebilir ve net bir görüntü elde edebilir.

Erken teşhisin meme kanseri sağkalım oranlarını arttırdığı gösterilmiştir, ancak birçok kadın mamografinin verdiği rahatsızlıktan dolayı sık tekrarını istemez. 2013 yılında yapılan bir çalışmada, mamogramlarından kaçınan kadınların yarısından fazlasının nedeninin ağrı olduğunu belirtmiştir.

Mamografi, genç kadınlarda olduğu gibi, “radyografik olarak yoğun” veya röntgen ışınları için biraz opak olan memeler için de başarılı sonuçlar vermez. Mamografi ayrıca kadınların yaklaşık yarısının hayatlarında bir noktada yanlış pozitif bir tanı almasına neden olur.

Caltech araştırmacıları, daha iyi bir şey geliştirdiklerini söylüyorlar: Işık implantı ile meme dokusunu 15 saniyede tarayıp tümörleri gösteren bir lazer sonik tarayıcı. Fotoakustik bilgisayarlı tomografi veya PACT olarak bilinen tarama sistemi, Profesör Lihong Wang'ın laboratuarında geliştirilmiştir.

PACT Teknolojisi İle Hızlı Tarama

PACT, meme dokusuna yakın bir kızılötesi lazer atım yaparak çalışır. Lazer ışığı memede yayılır ve hastanın kırmızı kan hücrelerinde oksijen taşıyan hemoglobin molekülleri tarafından absorbe edilir ve bu da moleküllerin ultrasonik olarak titreşmesine neden olur. Bu titreşimler dokudan geçmekte ve memenin derisi etrafındaki 512 adet küçük ultrasonik sensör tarafından toplanmaktadır. Bu sensörlerden elde edilen veriler, meme iç yapılarının bir görüntüsünü ultrason görüntülemesine benzer bir şekilde birleştirmek için kullanılır. PACT, 4 milimetrelik bir derinlikte bir milimetrenin çeyreği kadar küçük yapıların net bir görünümünü sağlayabilir. Wang, mamogramların PACT görüntülerindeki ayrıntı düzeyi yumuşak doku kontrastını sağlayamadığını söylüyor.

Kullanılan lazer ışığı, hemoglobin tarafından çok kuvvetli bir şekilde emildiğinden, PACT, taranmakta olan dokuda mevcut olan kan damarlarını gösteren görüntüleri oluşturabilir. Kanseri bulmak için kullanışlıdır, çünkü birçok tümör kendi damarlarını oluşturur, genişletir ve yoğun vasküler doku ağları ile çevrelenir. Bu damarlar, tümörlere büyük miktarlarda kan sağlar ve tümörlerin hızla büyümesini sağlar.

Bir PACT taraması sırasında, hasta ultrasonik sensörleri ve lazeri içeren bir girintiye sahip olan bir masaya yüz üstü uzanır. Her seferinde bir meme, girintiye yerleştirilir ve lazer altından parlar. Tarama hızlı olduğundan, sadece 15 saniye sürdüğü için, hasta taranırken nefesini kolayca tutabilir ve daha net bir görüntü geliştirilebilir.

Bir PACT taramasının yapılabileceği hız, diğer görüntüleme tekniklerine göre avantaj sağlar. Örneğin, manyetik rezonans görüntüleme (MR) taramaları 45 dakika sürebilir. MR taramaları pahalıdır ve bazen hastanın kanına kontrast ajanları enjekte edilmesini gerektirir. Wang “Amacımız, hastaya zarar vermeden meme taraması, tanı, izleme ve prognoz için çok iyi bir araç inşa etmek” diyor ve ekliyor; "Hızlı, ağrısız, güvenli ve ucuz olmasını istiyoruz."

Literatür talep et

Referanslar :

Li Lin, Peng Hu, Junhui Shi, Catherine M. Appleton, Konstantin Maslov, Lei Li, Ruiying Zhang, Lihong V. Wang. Single-breath-hold photoacoustic computed tomography of the breast. Nature Communications, 2018; 9 (1) DOI: 10.1038/s41467-018-04576-z

Parçalı Beyin Lezyonları MS`de Hastalık Kötüleşmesini Gösterebilir

13 Ağustos 2018

Multipl sklerozda (MS) lezyon artışı, görüntüleme araştırması son noktası olarak yaygın olarak kullanılan önemli ve klinik olarak uygun bir ölçektir. MS hastalarına, rutin bakımlarının bir parçası olarak MRG taramaları yapılır, böylece doktorlar yeni lezyonların görünümünü ve tipik olarak hastalık progresyonu göstergeleri olarak görülen, var olanların genişlemesini izleyebilirler. Yeni MS ilaçları için FDA tarafından onay alınması tipik olarak ilacın 24 ay boyunca beyin lezyonlarının sayısını azaltma yeteneğine bağlıdır. Bununla birlikte, lezyonlar atrofiye bağlı olarak da küçülebilir veya tamamen ortadan kaybolabilir. Genel olarak göz ardı edilmesine veya tedavi edilmesine rağmen, bu fenomen aslında tek başına bir görüntüleme biyolojik belirteci olabilir.

Buffalo Üniversitesi araştırmacıları, MS alt tiplerinde başlangıçtaki lezyon hacmine ve yeni ve genişleyen lezyon hacimlerine kıyasla atrofi nedeniyle oluşan beyin lezyon kaybı (atrofik lezyon hacmi) oranı ve bu fenomenin klinik engellilik için bağımsız öngörü değerini değerlendiren bir çalışma yaptılar.

Atrofiye Lezyon Engelliliği Öngörüyor

Araştırmacılar, beş yıllık çalışmaya, 18’i klinik izole sendrom, 126’sı relapsing-remitting ve 48’i progresif olmak üzere hastalığın üç alt tipine sahip 192 hastayı dahil ettiler. Hastaların başlangıçta ve 5. yılda 3T manyetik rezonans görüntülemelerini değerlendirdiler. Lezyonlar başlangıçta ölçüldü ve çalışma aralığı boyunca yeni / genişleyen lezyon hacimleri hesaplandı. Atrofik lezyon hacmi, başlangıçtaki lezyon maskelerinin, takip edilen SIENAX türevli beyin omurilik sıvısı kısmi hacim haritalarıyla birleştirilmesiyle hesaplandı. Hastalık alt grupları arasında ölçütler karşılaştırıldı ve engellilik değişimi (Genişletilmiş Engellilik Durum Ölçeği [EDSS]) ile korelasyonlar değerlendirildi. Atrofik lezyon hacminin benzersiz katkı değerini belirlemek için hiyerarşik regresyon kullanıldı.

Atrofiye lezyon hacmi MS alt tipleri arasında farklıydı ve 298,1'e karşı 75,5 mm3 ile progresif MS'de yeni lezyon hacmi birikimini aştı. Atrofiye lezyon hacmi, EDSS değişiminin tek önemli korelasyonuydu ve beyin atrofisi ve yeni / genişleyen lezyon hacmini kontrol ederken anlamlı ek varyans açıkladı. Yineleyen MS'li hastalar çalışma süresince en yüksek oranda yeni lezyonlar gösterirken, en şiddetli alt tip olan progresif MS'li hastalar en fazla hızlanan beyin lezyon atrofisi hacmine sahipti.

Araştırmacılar, daha fazla veya daha büyük lezyonlar ile artan engellilik geliştiren insanlar arasında bir ilişki bulamadılar fakat atrofiye lezyon hacminin daha fazla fiziksel sakatlığın gelişimini öngördüğünü buldular.

Literatür talep et

Referanslar :

Michael G. Dwyer, Niels Bergsland, Deepa P. Ramasamy, Dejan Jakimovski, Bianca Weinstock-Guttman, Robert Zivadinov. Atrophied Brain Lesion Volume: A New Imaging Biomarker in Multiple Sclerosis. Journal of Neuroimaging, 2018.

Klinik İzole Sendromlu Erişkin ve Çocuklarda Yüksek NfL Seviyeleri

01 Ağustos 2018

Çocukluk başlangıçlı multipl skleroz (MS), tüm MS hastalarının %3-5'inde görülür. MS'li çocuklar, yetişkin hastalardan daha yüksek relaps oranına ve daha enflamatuar bir hastalık seyrine sahip olsalar da, klinik takip çalışmaları çocuklarda sakatlık ilerlemesinin yetişkinlere göre daha yavaş olduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, pediatrik MS hastalarında erken hastalık seyrinde, yaşa göre beklenen beyin büyümesinde bozulma görülmüştür. Bu, sadece nöroenflamasyonun değil nörodejenerasyonun da çocukluk başlangıçlı MS'de erken ortaya çıktığını göstermektedir.

Akson hasarı, MS'de nörolojik sakatlığın devam etmesinin başlıca nedenlerinden biri olarak kabul edilir. Aksonal hasar için umut veren bir biyolojik belirteç, nörofilaman hafif zincirdir (NfL). NfL, nöron hücre iskeletinin bir elementidir ve nöronal hücre ölümünden sonra hücre dışı alana salınır. Sağlıklı bireylerde NfL seviyeleri yaşla birlikte artar ve bu nörodejenerasyonu yansıtır ve fizyolojik yaşlanma sürecinin bir parçasıdır. NfL'nin, çocuklarda MS tanısı için yetişkinlerde olduğu gibi aynı prediktif değere sahip olup olmadığı bilinmemektedir.

Hollandalı araştırmacılar, pediatrik ve erişkin klinik izole sendromlu (CIS) hastalarda, MS tanısı için beyin omurilik sıvısındaki (BOS) NfL düzeylerinin prediktif değerini araştıran bir çalışma yaptılar.

Araştırmacılar, ilk demiyelinizasyon atağını geçiren toplam 88 erişkin ve 65 pediatrik hastayı çalışmalarına dahil ettiler. Yetişkin hastaları ortalama 62,8 ay ve çocuk hastaları 43,8 ay takip ettiler. Otuz kontrol hastasını da analize dahil ettiler. Semptomların başlangıcından sonraki 6 ay içinde lomber ponksiyon yapıldı. NfL, BOS’ta ELISA kullanılarak belirlendi. Klinik olarak kesin multipl skleroz (CDMS) tanısı için risk oranlarını hesaplamak için COX regresyon analizleri kullanıldı.

NfL Artmış Risk ile İlişkili

Yaş, oligoklonal bantlar (OCB) ve Bazal manyetik rezonans görüntülemede (MRG) asemptomatik T2 lezyonları için düzeltildikten sonra, hem pediyatrik hem de yetişkin CIS hastalarında artmış NfL seviyeleri, CDMS tanısı için daha kısa bir süre ile ilişkili bulundu. Gelecekte CDMS tanısı alan CIS hastaları için, çocuklar erişkinlerden daha yüksek NfL seviyeleri gösterdi.

Araştırmacılar BOS NfL seviyelerinin, CIS'lı çocuklarda ve erişkinlerde CDMS tanısı ile ilişkili olduğunu belirttiler. NfL'nin klinik pratikte potansiyel değeri olan hastalık seyri için ümit vaat eden bir biyolojik belirteç olduğunu aktardılar.

Literatür talep et

Referanslar :

RM van der Vuurst de Vries, YYM Wong. et al. High neurofilament levels are associated with clinically definite multiple sclerosis in children and adults with clinically isolated syndrome, Multiple Sclerosis Journal 2018.

Kanser Verisini Bağışlamak Mümkün Oluyor

23 Temmuz 2018

Kanserli kişiler kısa bir süre sonra tıbbi bilgilerini yeni tedavileri keşfetmeyi amaçlayan küresel bir veritabanına bağışlayabilecekler. Nadir bir beyin kanserine sahip olan eski İngiliz Çalışma Bakanı Tessa Jowell, bugün Universal Cancer Databank adlı veri tabanına kayıt olan ilk kişi oldu.

Jowell, Londra'daki girişimin başlatılmasında “Kanser yolculuğum ve verilerimi paylaşarak, kanser için daha iyi tedaviler geliştirebileceğimizi ve yeni tedavilerin keşfini hızlandıracağımızı umuyoruz” dedi. “Umutla birlikte, dünya çapında kanser hastaları için daha fazla sağkalım sağlayabiliriz.”

Veritabanının bu yıl içinde tamamen işlevsel hale gelmesi durumunda, kansere yakalanan herhangi bir kişi, tıbbi ve genetik verilerini tüm kanser araştırmacılarının serbestçe erişebilmelerini sağlayacak “Evrensel Hasta Onayı Formu” isimli bir belgeye erişebilecektir. Nihayetinde, mümkün olduğunca çok sayıda insanın verisini bağışlayacağı bekleniyor, ancak başlangıçta odak nadir kanserlere sahip insanlar olacaktır.

İlk Çalışma GBM Hastalarında

Veritabanını kullanan ilk proje, yıl sonunda başlayacak olan GBM Agile adlı bir beyin kanseri klinik çalışması olacak. Çalışma, veritabanına yeni bilgi girdiğinde adapte edilebilir olacak.

Cambridge, Massachusetts'deki Broad Institute’un Nikhil Wagle veritabanını kullanan araştırmacılardan biri ve “veri paylaşımı kavramını ve insanların verilerini paylaşmalarına izin vermenin bu yeni çabasını çok destekliyoruz” diyor. “Benzersiz olan şey, onun küresel doğası, bu şekilde birçok ülkeyi kapsayan mevcutta başka bir proje yok.”

500 milyon dolarlık projeyi hayata geçirmenin ana desteği, Avustralyalı hayırsever Andrew Forrest'dan geldi. Glioblastoma adı verilen kanser türündeki gelişmelerin beklenenden yavaş olduğunu düşünen bu hayırseverin katkısı ile Universal Cancer Databank kurulmuş oldu.

Forrest, “Ben bir onkolog değil girişimciyim, ama olağanüstü zorlukların olağanüstü önlemler gerektirdiğini anlıyorum” dedi. “Bu proje sayesinde, dünyanın dört bir yanındaki hastalar ve araştırmacılar, en ölümcül kanserlerdeki tıkanıklığı kırmak için klinik ve genomik verileri paylaşıyorlar.”

Kanser Sonrası Uykusuzluk Semptomları Nasıl İyileşir?

18 Temmuz 2018

Kanserden kurtulan hastalarda uykusuzluk için bilişsel davranış terapisi (CBT-I) ve akupunktur ile insomnia şiddeti skorlarında klinik olarak anlamlı iyileşmeler görülmüştür. Ancak randomize CHOICE klinik çalışmasından elde edilen verilere göre, CBT-I uykusuzluğun şiddetini azaltmak için genel olarak daha etkili olmuştur.

Kanserden kurtulanların % 60 kadarı bir çeşit uykusuzluk yaşar, ancak bu duruma çoğu zaman tanı konulmaz ve yetersiz tedavi edilir. British Journal of Cancer'da yayınlanan bir önceki çalışmanın sonuçları, düzenli uyku güçlüğü çeken meme kanseri hastalarının, tüm nedenlere bağlı mortalite riskinin artmış olabileceğini öne sürmüştür.

Uykusuzluk tedavisinde en sık kullanılan yol, ilaçla tedavidir. Ancak bu çalışma ile elde edilen bulgular, ilaçlar dışındaki 2 farklı yöntemin kullanılmasının da hem uyku hem de yaşam kalitesi üzerine olumlu etkileri olabileceğini gösteriyor.

CBT-I İle Daha Başarılı Sonuçlar

CBT-I, hastanın uyku ile ilgili düşüncelerini, duygularını ve davranışlarını değiştirmek için tasarlanmış bir psikoterapi şeklidir. Uykusuzluk tedavisi için “altın standart” olarak görülse de uyum genellikle zayıftır ve birçok kanser merkezinde bulunmayan çok özel bir tedavidir.

Çalışmaya klinik olarak tanı konmuş insomniaya sahip 160 hasta dahil edildi ve hepsi kanser tedavisini tamamlamıştı. Katılımcılara 8 haftalık CBT-I (n = 80) veya akupunktur (n = 80) tedavisi uygulandı ve tedavi edilmeden 12 hafta sonra yeniden değerlendirildi.

Çalışmanın bulguları CBT-I ile, Uykusuzluk Şiddeti İndeksi (ISI) skorlarının 18,5'ten 7,5'e kadar ortalama 10.9 puan (% 95 CI, 9,8-12,0) azaldığını göstermiştir. Akupunktur için ise, ISI skorlarının 17.5'den 9.2'ye kadar 8.3 puan (% 95 CI, 7.3-9.4) azaldığı görüldü. İyileşme, tedavinin tamamlanmasından sonra bile devam etti.

Tedavi sonundaki yanıt oranları, akupunktur ile karşılaştırıldığında hafif uykusuzluk olanlarda CBT-I için anlamlı olarak daha yüksekti (n = 33; %18'e karşı% 18; P <.0001). Yanıt oranları orta-şiddetli uykusuzlukta benzerdi (n = 127;% 75'e karşı% 66; P = .26). Advers olaylar her iki grupta da hafif idi. Ek olarak, fiziksel sağlık (P = .4) ve mental sağlık (P = .36) için yaşam kalitesindeki gelişmeler her iki grupta da benzerdi.

ASCO Başkanı Bruce E. Johnson, basın açıklamasında, bu sonuçların, klinisyenlerin bir hastanın uykusuzluğuna en iyi nasıl müdahale edeceğini seçmelerine yardımcı olabileceğini belirtti. Uykusuzluk şiddetinin tedavi seçimini etkileyebileceğini ekledi.

Literatür talep et

Referanslar :

https://www.targetedonc.com/news/insomnia-symptoms-in-cancer-survivors-improved-with-cognitive-behavior-therapy-acupuncture 

Kanserde Düşük Proteinli Diyetin Yeri

12 Temmuz 2018

Çok sayıda epidemiyolojik araştırmada diyet ile kanser riski arasında bağlantı bulundu. Yüksek kalorili ve hayvansal gıdaların fazla miktarda tüketilmesi sonucunda kanda dolaşan insülin ve insülin benzeri büyüme faktörü 1 (IGF1) düzeylerinde bir artış meydana gelir. Bu da fosfoinositol 3 kinaz – AKT (PI3K-AKT) ve memelilerdeki rapamisin hedefi (mTOR) yolağını beslemektedir. mTOR yolağının aktive edilmesi makrofaj kaynaklı anjiogenezi arttırırken inhibe edilmesi durumunda ise makrofaj aracılı antitümör etki oluşmaktadır.

Eğer yüksek miktarda sebze, baklagil ve balık tüketilirse kanser insidansı, progresyonu ve mortalitesi azalabilmektedir. Diyetimizdeki protein tüketimini kısıtlarsak sağlığımız olumlu bir şekilde etkilenirken, diyetteki amino asit miktarının azalması sonucunda bağırsak mikrobiyatası, mTOR aktivasyonu, doku iyileşmesi, inflamasyon ve immün tolerans da olumlu bir şekilde etkilenebilmektedir. Ancak protein kısıtlamasının nasıl böyle bir etki yaptığı hala bilinmemektedir. Çünkü bilinen tümörün gelişmesini önleyen ana mekanizmada killer-T hücrelerinin sorumlu olduğu bilinmektedir.

Orta Miktarda Protein Kısıtlaması İle Antitümör Etki

Yapılan yeni bir araştırmada fare kanser modellerinde protein kısıtlamasının etkileri incelendi. Farelere lenfoma hücreleri enjekte edildikten sonra araştırma ekibi, fareleri kontrol diyetine kıyasla %25 daha az protein veya %25 daha az karbonhidrat içeren diyetlerle beslediler. İlginç bir şekilde sadece düşük proteinli diyetin farelerde tümör boyutunu küçülterek, daha uzun bir sağkalıma yol açtığını tespit ettiler.

Bu antitümör etkinin interferon gama seviyesindeki artışla ilişkili olduğu bulundu. Normal diyetle beslenen farelere kıyasla düşük proteinle beslenen farelerde tümör infiltre eden CD8+ T hücrelerinin daha yüksek oranlarda bulunduğu tespit edildi. Bu T lenfositler eğer ortamdan uzaklaştırılırsa sağ kalımda herhangi bir iyileşme olmadığı da görüldü. Bu da sağkalımdaki iyileşmenin CD8+ T hücreleri ile ilişkili olduğunu göstermektedir.

Araştırıcıların diğer bir önemli bulgusu da IRE1α ve RIG1 (DDX58 olarak da bilinen) düzeylerinin azaltılması durumunda, düşük proteinli diyetle elde edilen antitümör etkinin ortadan kaybolduğunu gözlemlediler. Bu sebeple düşük proteinli izokalorik diyetin mTOR yolundan bağımsız bir şekilde IRE1α bağımlı aktivasyonla CD8+ T hücrelerini arttırdığını öne sürdüler.

Araştırmacıların sunmuş oldukları verilere bakıldığında tümör oluşumunda olmasa bile tümör progresyonunda orta miktarda protein kısıtlamasının olumlu bir etkisi olabileceği görülüyor.

Literatür talep et

Referanslar :

Rubio-Patiño, C. et al. Low-protein diet induces IRE1α-dependent anticancer immunosurveillance. Cell Metab.27, 828–842.e7 (2018).

Yaşlanma ve Lenfosit Değişiklikleri MS’te PML Riskini Etkiliyor

12 Temmuz 2018

Progresif multifokal lökoensefalopati (PML), JC virüsünün (JCV) neden olduğu fırsatçı bir enfeksiyondur ve güçlü immünomodülatör hastalık modifiye edici tedaviler (DMT'ler) alan multipl skleroz (MS) hastaları için önemli bir endişe kaynağıdır. JCV antikor indeksi, yüksek riskle ilişkili olan 1,5'den daha yüksek antikor titreleriyle, riskin değerlendirilmesinde geçerli olan standarttır,  ancak güvenilirliğine yanlış negatifler nedeniyle gölge düşmüştür. Hangi hastaların PML geliştireceğini tam olarak tahmin etmek mümkün olmasa da, yaş önemli bir risk faktörü olarak ortaya çıkmıştır. Gerçekten de, JCV seroprevalansının MS popülasyonunda yaşla birlikte arttığı bulunmuştur. Yaşla birlikte artan seroprevalans eğiliminin, yetişkinlerde reaktive virüsün bulaşmasından kaynaklandığı ve yaşın hem viral enfeksiyon hem de reaktivasyon riskini artırdığı ileri sürülmektedir. Bu yüksek riskin immün yaşlanmaya bağlı azalan immün kapasitenin bir sonucu olduğuna inanılmaktadır. DMT'lerin neden olduğu lenfosit değişikliklerinin birçoğu bağışıklık kapasitesini de azaltır ve potansiyel olarak immün yaşlanmayı hızlandırabilir. Bununla birlikte, PML riski tüm DMT'lerde aynı değildir ve bu tedavilerin PML için risk profillerine göre bağışıklık fonksiyonunu nasıl değiştirdiğine dair bir analiz, en önemli katkı faktörlerini tanımlamaya yardımcı olabilir.

Amerikalı araştırmacılar, PML risk sınıflandırmasını iyileştirme amacıyla yaptıkları çalışmada, MS hastalarında PML'ye karşı yüksek veya orta derecede risk ile ilişkili olan hastalık modifiye edici tedaviler ile ortaya çıkan lenfosit değişikliklerini, bu değişikliklerin immün yaşlanma ile nasıl oranlandığını ve hangi ölçümlerin en iyi risk korelasyonu gösterdiğini tanımladılar. Bu tedavilerin lenfosit sayısında veya immün yaşlanmaya benzeyen fonksiyonlarda değişikliklerin ortaya çıktığını ortaya koyan, hastanın bağışıklık profillerini nasıl değiştirdiğini inceleyen çalışmaları gözden geçirdiler.

İmmün Yaşlanma Riski Artırıyor 

Araştırmacılar, DMT ile ilişkili CD4 + T hücre lenfositopenisinin, özellikle merkezi sinir sistemi içinde, PML riskinin önemli bir bileşeni olarak görünmesine rağmen, lenfosit fonksiyonel kapasitesinin kaybının en yüksek riskle ilişkili olduğunu ve yaşa bağlı immün yaşlanmanın bu etkileri arttırabildiğini gördüler. Bu nedenle, hızlandırılmış immün yaşlanmanın MS hastaları için bir endişe kaynağı olduğunu ve fonksiyonel immün kapasitesinden ziyade kronolojik yaşta güven, risk değerlendirmelerini çarpabileceğini belirttiler. Bundan sonra, JC virüsüne özgü T hücrelerinin işlevini değerlendirmenin, immünomodülatör tedavilerle tedavi edilen MS hastaları arasında PML duyarlılığını belirlemek için daha iyi bir ölçüm sağlayabileceğini aktardılar.

Literatür talep et

Referanslar :

Elizabeth A Mills and Yang Mao-Draayer. Aging and lymphocyte changes by immunomodulatory therapies impact PML risk in multiple sclerosis patients, Multiple Sclerosis Journal 2018.

Daha Fazla Balık Daha Az MS Riski

08 Haziran 2018

Balık açısından zengin bir diyet, daha düşük multipl skleroz (MS) riski ile ilişkilendirilmiştir. Balık, yaygın olarak balık yağları olarak adlandırılan omega-3 çoklu doymamış yağ asitlerinin (PUFA'lar) en iyi kaynağıdır. Ancak, PUFA'ların ya da başka bir besin türünün daha düşük bir MS riski ile ilişkili olup olmadığı belirsizliğini korumaktadır. Ayrıca, yağ asidi seviyelerinde değişikliklere yol açan, yağlı asit desatüraz (FADS) geninin nükleotidlerindeki genetik varyasyonlar, biliş, kardiyovasküler hastalık ve enflamasyon ile ilişkilidir. Ancak MS ile ilişkili olup olmadıkları bilinmemektedir.

Amerikan Nöroloji Akademisi'nin 2018 Yıllık Toplantısı'nda, “Balık, Yağ Asidi Biyosentez Genleri ve Multipl Skleroz Duyarlılığı” başlığı ile sunulan bir çalışmada, balık tüketiminden zengin ve omega-3 PUFA'ları ile zenginleştirilmiş bir diyetin, multipl skleroz gelişme riskinde yüzde 45'lik bir azalma ile ilişkili olduğu gösterildi.

Balık Yağı Diğer Etkenlerden Bağımsız

Araştırmacılar, MS ya da prekürsörü olan klinik izole sendrom (CIS) insidansını inceleyen çok etnisiteli bir çalışma olan MS Sunshine çalışmasının 1.153 katılımcısında balık tüketiminin MS riskini nasıl etkilediğini incelediler. Çalışmada diyette balığın yüksek miktarda alımı, haftada en az bir kez balık tüketilmesi veya balık yağı takviyeleri ile birlikte ayda bir ila üç porsiyon olarak tanımlandı. Analiz, katılımcıların yaş, cinsiyet, sigara içme alışkanlıkları ve genetik kökenlerine göre düzenlendi. Sonuçlar, yüksek balık tüketimi olanların, düşük balık tüketimi olan (ayda bir öğünden daha az balık) ve balık yağı takviyeleri almayanlara kıyasla, MS veya CIS riskinde yüzde 45 azalma ile ilişkili olduğunu gösterdi.

Araştırmacılar ayrıca, yağ asidi üretimi ile ilişkili üç gen olan FADS1, FADS2 ve ELOV2’de tek nükleotid polimorfizmleri olarak adlandırılan bazı nükleotitlerdeki varyasyonları da analiz ettiler. FADS2 genindeki iki genetik varyasyon (rs174611 ve rs174618), yüksek balık alımı hesaba katıldığında bile daha düşük bir MS riski ile bağımsız olarak ilişkiliydi.

Araştırmacılar, elde ettikleri bulguların, balık tüketimi ve PUFA biyosentezinin MS riskindeki koruyucu rolünü desteklediğini belirttiler. Omega-3 yağ asitlerinin MS riskini azaltmada önemli bir rol oynayabileceğinin altını çizdiler.

Literatür talep et

Referanslar :

Fish, Fatty Acid Biosynthesis Genes, and Multiple Sclerosis Susceptibility (S44.002) AAN 2018 April 10, 2018; 90.

Meme Kanserinde Son 10 Yıl

02 Mayıs 2018

Dünya çapında yaklaşık 500 bin insan, her yıl metastatik meme kanseri sebebiyle ölmektedir. Bu sebeple her ne kadar tedavide gün geçtikçe yeni gelişmeler olsa da meme kanseri önemli bir sağlık sorunu olmaya devam etmektedir. Uluslararası çok sayıda araştırmacının dahil olduğu son analizde, meme kanserinin son 10 yıldaki durumu incelendi ve gelişim alanları saptandı. Makale, metastatik meme kanseri hastaları için mevcut bakım, kaynaklar ve destek alanlarındaki boşlukları vurgulayarak, dünyanın çeşitli bölgeleriyle alakalı genel bir bakış sunmaktadır.

Primer araştırma, 2015 ve 2016 yıllarında gerçekleştirilmiş olup, 34 ülkede yaklaşık 15.000 kişiden oluşan dört adet evrensel niteliksel ve nicel araştırmadan oluşmaktadır. İkincil araştırma, hakemli yayınların, hasta anket raporlarının ve medyada yer alan veya çevrimiçi makalelerin literatür taraması kullanılarak yapıldı.

Hastalar ve Bakım Verenler Daha Fazla Desteklenmeli

Elde edilen sonuçlara göre geçtiğimiz on yılda metastatik meme kanseri tedavisinde belli başlı iyileşmeler oldu. Hastalara ise metastatik meme kanseri hakkında yeterli bilgi verilmediği tespit edildi. Hastalar ve bakıcılar ile gerçekçi hedefler konusunda açık tartışmalara ihtiyaç vardır; bununla birlikte, hekimler, hastalarla iletişim konusunda eğitilmemektedir.

Hastaların yaşam kalitesini korumak çok önemli bir hedeftir; ancak bu durum iyileşmemiştir ve bazı durumlarda son on yılda azalmış bile olabilir. Metastatik meme kanseri hakkında kamu bilinci ve anlayışının da sınırlı olduğu görülmektedir. Hem hastalar hem de bakıcıları için iş istihdamı önemli bir sorun olmaya devam etmekte ve küresel olarak, önemli bir ekonomik yük mevcuttur. Bakım verenlerin desteklenmesi çok önemli olmakla birlikte bu genellikle göz ardı edilmektedir.

Klinisyenler, onkologlar, ilaç üreticileri, ödeyici kurum temsilcileri ve politika yapıcılar ile savunucuları, aileleri ve hastaları içeren sağlık hizmetleri uzmanları arasında güçlü ve birleşik küresel çaba, metastatik meme kanseri hastaları için yaşam kalitesini ve tedavi sonuçlarını iyileştirmek için gereklidir.

Literatür talep et

Referanslar :

Cardoso F. et al. Global analysis of advanced/metastatic breast cancer: Decade report (2005-2015). Breast. 2018 Apr 18;39:131-138.

MS Hastalarında Talamus ve Hipokampusun Epizodik Bellek Performansındaki Rolü

20 Nisan 2018

Multipl sklerozlu (MS) hastaların % 40 ila % 65'inin bilişsel bozulma yaşadığı ve işlem hızında ve epizodik bellek kaybında azalmanın olduğu bildirilmiştir. MS'li hastalarda bellek disfonksiyonunun ardında yatan patofizyoloji hakkında bir fikir birliği bulunmamakla birlikte, ön raporlar hem hipokampus hem de talamus ile ilişkilidir. Hipokampus, uzun süreli hafızanın kodlanmasında ve epizodik anıların içeriği ve ilişkileri ile ilgili bilgilerin düzenlenmesi ve bağlanmasıyla ilgilidir. MS'de hipokampal atrofi ve demiyelinizasyon yaygındır ve hipokampal volüm kaybı hem sözel hem de görsel-uzaysal epizodik bellekte eksiklikler ile ilişkilidir. Yakın zamanlı bir fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme (fMRI) çalışması, görsel uyaranların kodlanması sırasında, bilişsel olarak korunmuş MS hastalarının hipokampus, parahipokampus ve anterior singulatta artmış aktivasyon gösterdiklerini, bilişsel engelli hastaların ise hipokampus da dahil olmak üzere aktivasyonda yaygın düşüşler gösterdiklerini bulmuştur. Fonksiyonel değişikliklerin hafıza bozukluğundan önce var olduğunun kanıtı, istirahatte alınan, intakt bellek fonksiyonuna sahip MS hastalarında ilerleyen atrofi ile hipokampal bağlantının gücünde azalma olduğu gösterildiği fMRI ölçümlerinden de kaynaklanmaktadır.

Spesifik talamik çekirdekler, epizodik hafıza fonksiyonunun belirli yönlerine bağlanmıştır. Anterior talamik nükleuslar, kodlama ve kodlama stratejileri için uyaranların seçiminde rol alırken, medial dorsal nükleus, geri çağırma stratejilerinin seçiminde rol oynar. Talamus atrofisi MS hastalarında yaygın olarak bildirilmiştir ve talamik hacimdeki değişiklikler epizodik bellek performansı ve genel kognitif bozukluk ile ilişkilendirilmiştir. Fonksiyonel değişiklikler, bilişsel işlevler ve hastalık değişkenleri ile ilişkili olup, toplam lezyon hacmi ile pozitif ilişkili bir sözel epizodik hafıza tanıma görevi sırasında medial dorsal ve ventral lateral talamik çekirdeklerin fonksiyonel aktivasyonu ve azalmış kognitif fonksiyon ile ilişkili talamik fonksiyonel bağlanabilirlik ile ilişkili bulunmuştur.

Hipokampal Hacim ve Görsel-Mekansal Hafıza İlişkisi

Amerika’dan araştırmacılar hipokampus ve talamusun hacimsel ve fonksiyonel ölçümlerinin epizodik bellek performansına görece katkılarını değerlendiren bir çalışma yaptılar. Fonksiyonel ölçümlerin, bilişsel fonksiyonun tahmininde hacimsel ölçütler üzerinde ek varyansa yol açtığını gösteren önceki çalışmalara dayanarak, volümetrik ölçümlerin epizodik hafıza fonksiyonunu en çok prediktifı ve kodlama sırasında geri çağırma ve talamik aktivasyon sırasında hipokampal aktivasyonun anlamlı olduğunu hesaba kattığını varsaydılar. Sözel ve görsel-mekânsal epizodik belleğe görece katkıları değerlendirmek için sözel epizodik hafıza görevi, lezyon yükü ve hipokampus ve talamusun hacimsel ölçümleri sırasında fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme (fMRI) kullandılar.

Araştırmacılar epizodik hafıza fonksiyonunun prediktif analizinde, 32 MS hastasından ve 16 sağlıklı kontrolün fonksiyonel aktivite, lezyon yükü ve hacimsel ölçümlerini kullandılar. Araştırmacılar hastalık süresine göre ayarladıktan sonra, görsel-mekansal epizodik bellek görevindeki ani hatırlama performansı, hipokampal hacim ile anlamlı olarak tahmin edebildi. Aynı görevdeki gecikmeli hatırlama, sol talamusun hacmi ile anlamlı olarak tahmin edildi. Her iki bellek ölçümü için, kodlama sırasında talamusun fonksiyonel aktivasyonu hacim ölçümlerinden daha belirleyiciydi.

Araştırmacılar elde ettikleri sonuçların, fonksiyonel aktivasyonun MS'li hastalarda epizodik hafıza kaybının tahmini bir ölçütü olarak yararlı olabileceğini düşündürdüğünü belirttiler.

Literatür talep et

Referanslar :

Katherine A Koenig, Stephen M Rao, Mark J Lowe, Jian Lin, Ken E Sakaie, Lael Stone, Robert A Bermel, Bruce D Trapp and Micheal D Phillips. The role of the thalamus and hippocampus in episodic memory performance in patients with multiple sclerosis, Multiple Sclerosis Journal 1–11.

Meme Kanseri Hastalarında “Merhamet Görme” Korkusu Depresyona Yol Açıyor

06 Nisan 2018

Meme kanseri, kadınlarda en sık görülen kanser türü olup görülme sıklığı yıllar içerisinde artış göstermektedir. Meme kanseri olan hastalarda fiziksel yükün yanı sıra psikolojik açıdan da önemli sorunlar baş gösterebilmektedir. Farklı hastalıklarda son yıllarda yapılan çalışmalar, başkalarından merhamet ve duygusal sinyaller alabilmenin önemini vurgulamıştır. Portekiz’de yapılan çalışmanın temel amacı, meme kanseri hastalarının örnekleminde sosyal desteğin ve başkalarından merhamet alma korkusunun depresyon belirtilerinin prediktörü olup olmadığını araştırmaktı.

Çalışmaya dahil edilen örneklem, metastatik olmayan meme kanseri tanılı 86 kadın hastayı kapsamaktadır. Katılımcılar Portekiz'deki bir onkoloji merkezindeki radyoterapi servisinde çalışmaya dahil edilmiş ve orada valide edilmiş olan kendilerine ait sonuçları bildirdikleri raporları tamamlamışlardır. Klinik (kanser evresi, komorbiditeler) ve demografik değişkenler (yaş, eğitim), sosyal destek ve depresif belirtiler konusunda başkalarından merhamet alma korkusunun prediktif etkilerini incelemek için araştırmacılar, çoklu regresyon analizi yaptılar.

Merhamet Görme Korkusu Depresyonu Tetikliyor

Başkalarından merhamet alma korkusu, depresyon semptomatolojisi üzerinde olumlu bir etkiye sahip olan modelin tek anlamlı prediktörü olarak dikkat çekti (β = 0.44; p <0.001). Bu sonuçlar, destekleyici sosyal temasların ve sosyal ağların miktarının, kanser hastaları açısından başkalarından merhamet alma yetenekleri kadar önemli olmayabileceğini göstermektedir.

Bu bulgular, kanser hastalarında başkalarından merhamet alma korkusuna odaklanan ilk çalışmadır ve meme kanserinde depresyonla ilişkili olabilecek sosyal faktörlerin araştırılmasında önemli bir katkı olarak görülmektedir. Araştırmacıların önerisi meme kanserinde psikolojik tarama görüşmelerinde, hastaların depresyon ve sosyal destek düzeylerinin değerlendirilmesinin yanı sıra empati ve duygusal yardım alma ve diğer insanlardan destek alma yeteneklerini de değerlendirmenin gerekli olduğu yönünde.

Literatür talep et

Referanslar :

Trindade IA. et al. Going beyond social support: Fear of receiving compassion from others predicts depression symptoms in breast cancer patients. J Psychosoc Oncol. 2018 Mar 13:1-9.

MS Lezyonlarını Saymanın Daha Kolay Bir Yolu Mümkün mü?

31 Mart 2018

Multipl skleroz, merkezi sinir sisteminde oluşan demiyelinizan lezyonlarla karakterize edilen nöroenflamatuvar bir hastalıktır. MR görüntüleme, özellikle beynin beyaz maddesinde, bu lezyonların gözlenmesi için en yaygın kullanılan yöntemdir. MR görüntülemede yeni lezyonların bulunması sıklıkla hastalık aktivitesinin önemli bir klinik belirteci olarak kabul edilir, ancak hastalığın ciddiyetinin MR görüntülemeye dayalı ölçümleri zordur. Beyaz cevherdeki toplam lezyon yükü veya beyin boyutunun hacim veya hacim fraksiyonu olarak ölçülen "lezyon yükü" genellikle MS çalışmalarında, tipik olarak hastalık ciddiyetinin bir ölçümü olarak ve bir klinik araştırma sonucu olarak kullanılır. Bununla birlikte, lezyon yükü, hastalığın şiddetinin klinik ölçümleri ile şaşırtıcı derecede zayıf bir ilişki gösterir.

Konfluent Lezyonları Saymak Zor

Geçmiş yıllarda, birkaç klinik çalışma, hastanın beynindeki lezyon sayısını olası bir ilgi sonucu olarak tartıştı. Bu çalışmalarda, başlangıçtaki lezyon sayımının Genişletilmiş Özürlülük Durum Ölçeği (EDSS) ile korelasyonlu olduğu gösterilmiş ve lezyon sayımındaki değişiklikler, EDSS'deki değişikliklerle korele olduğu gösterilmiştir. Bununla birlikte, beynin biyolojik açıdan belirgin lezyonlarının doğru bir şekilde bulunması maliyetli ve lojistik açıdan zorlayıcı olabilir, tipik olarak sık takip ziyaretlerinde elde edilen taramaların uzman incelemesi veya otomatik analizini gerektirir. Lezyon yükü yüksek ve birçok konfluent (birleşik) lezyonu olan hastalarda bu süreç özellikle zordur. Konfluent lezyonlar genellikle, patolojik olarak farklı lezyonlar (yani zamanla birbirinden ayrılan uzaysal olarak yapısal hasar kaynaklarına bağlı olarak ortaya çıkan lezyonlar) birbirine yakın olduğunda ortaya çıkar ve lezyon dokusundan daha geniş bir bağlantı bölgesi oluşturur. Lezyon yükünün seviyesine bağlı olarak, konfluent lezyonlar tek bir bağlantı kenarına sahip 2 üst üste yerleşmiş lezyondan, geniş beyaz madde paylarını kapsayan düzinelerce bağlı lezyona kadar değişebilir. Bu tür konfluent dokuların varlığı, herhangi bir ziyarette beyindeki farklı lezyonların sayısını tahmin etmeyi zorlaştırabilir veya imkansız hale getirebilir.

Amerika’dan araştırmacılar bu sorunu gidermek için yaptıkları çalışmada, tek bir kesitsel MR görüntüleme çalışmasından lezyon sayımlarının geçerli ve güvenilir tahminlerini elde etmek için istatistiksel bir analiz tekniği geliştirdiler.  

Araştırmacılar, her bir lokalizasyonda bir lezyon olasılığını değerlendirmek için MR görüntüleme kullandılar. Bu haritanın dokusunu yeni bir teknik kullanarak nicelleştirdiler ve bir lezyon merkezine benzeyen kümeleri saydılar. Tekniğin geçerliliği,  bir ölçüt standart sayıma kıyasla, 60 kişide derinlemesine incelendi ve güvenilirlik, klinik olarak stabil bir denekten 7 noktada elde edilen 14 tarama kullanılarak belirlendi.

Önerilen sayı ve ölçüt standart sayısı, yüksek korelasyona sahipti ve anlamlı olarak farklı değildi. Tekrarlanan taramalarda önerilen sayının değişkenliği lezyon yükününkiyle eşdeğerdi. Lezyon yükü ve yaşı hesaplandıktan sonra, Genişletilmiş Özürlülük Durumu Ölçeği ile lezyon sayımı negatif olarak ilişkilendirildi. Ortalama lezyon boyutu, tek başına lezyon yüküne veya lezyon sayısına göre Genişletilmiş Özürlülük Durumu Ölçeği ile daha yüksek bir ilişkiye sahipti.

Araştırmacılar çalışmalarında, kesitsel verileri kullanarak patolojik olarak farklı lezyonları saymak için yeni bir teknik sunduklarını ve belirsiz bilgileri kurtarma kabiliyetini gösterdiklerini belirttiler. Önerilen sayının, lezyon yüküne ya da tek başına lezyon sayımına göre daha fazla EDSS puanıyla korele olan lezyon boyutunun daha doğru tahmin edilmesini sağladığını aktardılar.

Literatür talep et

Referanslar :

Dworkin et al. An Automated Statistical Technique for Counting Distinct Multiple Sclerosis Lesions, AJNR Am J Neuroradiol 2018.

MS’de Yaşam Kalitesi Değerlendirmesinde Hastalarla Nörologların Algıları Farklı

28 Mart 2018

Multipl skleroz (MS), merkezi sinir sisteminin demiyelinizasyon ve nörodejenerasyona yol açan kronik enflamatuar bir hastalıktır. Yaşam kalitesi (YK) değerlendirmesinin kronik hastalık sonuç ölçümünde birçok belirgin faydası vardır. Dünya Sağlık Örgütü, YK'yı, yaşadığı kültür ve değerler sistemi bağlamında, amaçları, beklentileri, standartları ve endişeleri ile ilgili olarak bireyin yaşam algısı olarak tanımlar. YK'nın bazı tanımları, sağlık durumunun öznel hasta perspektifine odaklanırken, diğer yapılar daha geniştir ve sağlık, konut ve diğer maddi koşulların objektif göstergelerini içerir. Çoğu YK modeli sağlıkta fiziksel, zihinsel, sosyal ve fonksiyonel yönleri içeren çok boyutlu bir kavramsal yaklaşımı yansıtır. Sağlık-ilişkili YK (SİYK), çok boyutlu, fiziksel ve mesleki fonksiyon, duygusal durum, sosyal etkileşim ve somatik duyumları kapsar. Bu nedenle, SİYK anketleri, hastalık etkisinin geniş kapsamlı ve öznel bir ölçümünün yanı sıra, tedavinin ve yan etkilerin varlığının etkisinin ölçümünü sağlamayı amaçlamaktadır.

Multipl skleroz, yaşam kalitesini önemli ölçüde etkiler. MS hastalarında farklı çalışmalar YK'yı araştırmış olsa da, sonuçlar bölgelere, kültürlere ve sağlık sistemi bakımından farklılık gösterebilir. Son yıllarda, SİYK ölçümleri, hastalık ilerlemesi, tedavi yanıtı ve MS hastalarının ihtiyaç duyduğu yardım düzeyinin değerlendirilmesi için gittikçe daha fazla önemsenmektedir. SİYK değerlendirilmesinin NEDA (No Evidence of Disease Activity – Hastalık Aktivitesine Dair Kanıtın Olmaması) tanımına dahil edilmesi tavsiye edilmektedirler.

Arjantin’den araştırmacılar yaptıkları bir çalışmada, bir MS hastası kohortunda SİYK'yı etkileyen farklı faktörleri analiz ettiler ve MS'de SİYK'nın hasta ve doktor algılaması arasındaki farkları değerlendirdiler.

Araştırmacılar yaptıkları kesitsel çalışmaya, e-posta anketine cevap verecek toplam 700 MS hastası ve 300 nöroloğu davet ettiler. Anket, demografik veriler hakkında bilgi topladı ve Kısa Form anketini (SF-36) içeriyordu. Anketi doldurduktan sonra, hastalara SF-36 tarafından değerlendirilen alt alanların her birinin standart bir yazılı açıklaması verildi ve hangisinin sağlıkla ilişkili genel sağlık durumunun en önemli belirleyicileri olduğunu belirlemeleri istendi.

Canlılık Hastalar için Daha Önemli
 

Ankete toplam 135 nörolog ve 380 MS hastası yanıt verdi. Araştırma popülasyonu yaş ortalaması 42,1 ± 10,5’ti ve % 61'i relapsing-remitting MS tanılıydı. SF-36 sonuçlarında, fiziksel işlev 68,4 ± 30, fiziksel rol sınırlılığı 56,8 ± 41,7, canlılık 47,6 ± 21,4, ağrı 71,2 ± 26,1, sosyal işlev 72,6 ± 28,6, duygusal rol kısıtlılığı 63,2 ± 39,8, zihinsel sağlık 60 ± 14,1 ve genel sağlık 55,8 ± 22’ydi. MS'de en önemli YK belirteçleri olarak fiziksel işlev (%75) ve fiziksel rol kısıtlılığı (% 70) ve ardından duygusal rol kısıtlılığı (% 52) düşünüldü. Bununla birlikte, hastalar fiziksel işlev için (% 58) ve fiziksel rol kısıtlılığı (% 46) için önemli derecede farklı önem seviyeleri atamış ve canlılığı (% 52) hekimlerinden daha önemli bulmuşlardır. SF-36 anketinin sonuçları, hastalar ile nörologlar arasındaki algılama farklılığı ile önemli derecede koreleydi.

Araştırmacılar, MS'de YK ile ilgili endişelerın hastalar ve doktorlar için farklı olduğunu belirttiler. Gerçek hasta gereksinimlerini daha iyi anlamak için iletişimin geliştirilmesinin esas olduğuna dikkat çektiler.

Literatür talep et

Referanslar :

Ysrraelit MC, Fiol MP, Gaitán MI and Correale J (2018) Quality of Life Assessment in Multiple Sclerosis: Different Perception between Patients and Neurologists. Front. Neurol. 8:729. doi: 10.3389/fneur.2017.00729

Ailesel Meme Kanseri Genetik Olmayan Yollarla Aktarılabiliyor

27 Mart 2018

Günümüzde ailesel meme kanseri riskiyle tarama amaçlı genetik test yapması önerilen yetişkinlerin sadece %20’sinde BRCA1 ve BRCA2 gibi bilinen meme kanseri genlerindeki mutasyonlar tespit edilebilmektedir. Bu da ailesel meme kanserinde genetik dışı bazı faktörlerin de rol oynayabileceğini düşündürmektedir.

Melbourne Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, ailelerinde çok sayıda meme kanseri vakası görülmüş olan 25 farklı aileden toplam 210 kişi üzerinde yeni bir çalışma yaptılar. Bu çalışmada elde edilen sonuçlara göre kadınlardaki meme kanseri riskini değiştiren, önceden bilinmeyen 24 epigenetik değişikliği tanımladılar ve bu değişikliklerin genlerin DNA sırasındaki değişiklikleri içermeden nesiller boyunca geçebileceğini gördüler. Araştırmacılara göre "Bu çığır açan çalışma, yalnızca birçok meme kanseri vakası olan ailelerden gelen kadınlar için yararlı değildir, tüm kadınlar için meme kanseri risk tahminini geliştirecek ve meme kanseri için epigenetik terapötiklerin geliştirilmesinin yolunu açacaktır."

DNA Metilasyonu Genetik Varyasyonu Taklit Ediyor

Nature Communications'da yayınlanan çalışma, DNA metilasyonu denilen epigenetik değişimlere bakıyor. Burada metil grubu kimyasalları DNA'nın dizisini değiştirmeden farklılaştırabilmektedir. DNA metilasyonu, bir aileye meme kanserine predispozan genetik varyasyonu taklit edebilir. Çalışma, genomunu sistematik olarak tarayan ve DNA metilasyonunun kalıtsal olduğu yerlere bakan ve bunu ailevi meme kanserine ilk uygulayanlardan çalışma olma özelliğini taşıyor.

Çalışmada kullanılan yöntemler meme kanserine uygulandığında çok başarılı oldu ve daha da heyecan verici olan diğer birçok kalıtsal hastalığa uygulanabilir olmasıdır. Araştırmacılar bu çalışmayı moleküler biyologlar ve istatistikçiler arasında kurulan çok verimli bir iş birliğinin sonucu olarak görüyorlar. Araştırmacılar, sonraki basamaklarda meme kanseri ile ilişkili metilasyon belirteçlerini taramak için testler geliştirmek için daha fazla çalışma yapılmasını ümit ediyor.

Literatür talep et

Referanslar :

Joo JE. et al. Heritable DNA methylation marks associated with susceptibility to breast cancer. Nature Communications, 2018; 9 (1) DOI: 10.1038/s41467-018-03058-6

Pediatrik Multipl Sklerozda İmmünglobulin Serbest Hafif Zincir Analizi

20 Mart 2018

Pediatrik multipl skleroz (MS) nadir bir hastalıktır ve tüm MS vakalarının yalnızca % 3-% 5'ini oluşturur. MS'in ilk belirtileri klinik olarak optik nörit (ON), transvers myelit (TMY) veya beyin sapı, serebellar veya hemisferik disfonksiyona bağlı diğer nörolojik bulguları ortaya çıkarabilen bireysel demyelinatif olaylar olarak görülür. Artan kanıtlar, erken tedavinin MS ilerlemesini yavaşlattığını düşündürmektedir. Gelecekteki atakların tahmini ve karakterizasyonu faydalı olabilir, ancak maalesef bu tür prognostik testler hala eksiktir.

MS tanısı, MS için spesifik olmayan ancak öngörülemeyen tipik bir demyelinatif klinik sunumun yanı sıra McDonald kriterlerine uyan tipik bir dinamik manyetik rezonans görüntüleme (MRI) kombinasyonuna dayanır. Bununla birlikte, MR'nin yüksek duyarlılığına rağmen diğer merkezi sinir sistemi (MSS) hastalıkları MS'i radyolojik olarak taklit edebilir. Çocuklarda, ayırıcı tanı yaygın olarak demiyelinizan spektrum bozukluğu içinde yetişkinlere kıyasla daha geniştir. Bu gibi durumlarda, MRG bulgularının doğru bir şekilde yorumlanması güç olabilir ve doğru tanı için destekleyici laboratuvar verilere ihtiyaç duyulabilir. Yaygın olarak kullanılan diagnostik laboratuvar testinde, oligoklonal immünoglobülin (Ig) bantlarının gösterilmesi, intratekal bir Ig üretimini gösterir ve MS tanısını destekler. Bununla birlikte, bu yöntemin pediyatrik MS'de duyarlılığı net değildir. Bu nedenle, çocuk MS hastalarının yeni biyolojik belirteçlerinin araştırılması ve yeni, daha kesin tanı tekniklerinin geliştirilmesi etkili ve zamanında tedavi için çok önemlidir.

Κ ve λ Ig serbest hafif zincirlerinin (FLC) intratekal üretimi şu an MS hastalarının SSS'lerinde gelişen önemli bir immünolojik yanıt olarak görülür. Son derece hassas nefelometrik FLC testlerinin geliştirilmesi sayesinde, MS tanısında FLC analizinin önemi ortaya çıkmıştır. Monomerik artı dimerik FLC'nin toplam seviyesinin nicelenmesine izin veren nefelometrik analiz, MS hastalarının BOS'unda anlamlı bir κ-FLC artışı gösterir. Yine de, bu testin MS'in tanısı için spesifitesi, oligoklonalite testinin ve hatta IgG indeksininkinden daha düşüktür.

İsrail’den araştırmacılar, yakın zamanda yaptıkları bir çalışmada MS ve ilgili hastalıkları olan yetişkin hastaların BOS-serum örneklem çiftlerinde FLC'yi analiz etmek için yarı kantitatif bir Western blot tekniği kullandılar. Daha önce kullanılan FLC analizlerinin aksine, FLC'nin monomerik ve kovalent bağlı dimerik formlarını farklı olarak analiz ettiler. MS'i erişkinlerde bulunan diğer nörolojik hastalıklardan ayırmak için tanı açısından faydalı FLC indeksleri oluşturdular. Yöntemin özgüllüğü ve duyarlılığı oligoklonalite testine kıyasla yüksekti.

Pediyatrik MS’i Daha Kolay Tanımak Mümkün Mü?
 

Araştırmacılar yaptıkları yeni çalışmada, pediatrik MS'in yeni güvenilir biyolojik belirteçlerini ortaya çıkarmak amacıyla, FLC analizi için yeni metodolojik yaklaşımlarını uyguladılar ve çocuklarda MS tanısında bu tekniğin faydasını gösterdiler. Çalışmaya 21 MS tanılı ve 35 MS dışı demiyelinizan veya enflamatuvar nörolojik bozukluk tanılı hastaları dahil ettiler. MS tanısı klinik ve manyetik rezonans görüntüleme (MRI) bulgularına dayanıyordu. Hastaların BOS'larında ve serumlarında FLC'yi incelemek için Western blot analizi uyguladılar. FLC monomer ve dimer seviyeleri ve κ / λ oranları için FLC endekslerini hesapladılar. Örnekleri aynı zamanda oligoklonalite testi ile analiz ettiler.

Çalışma, 10 MS hastasının ("k-tipi MS") BOS'unda anormal derecede κ-FLC monomerlerinin ve dimerlerinin düzeylerinin yükseldiğini ortaya koydu. İki MS vakasında ("λ-tipi MS") λ dimerlerinin miktarları artarken, üç MS vakasında κ ve λ FLC'nin yüksek seviyeleri ("karışık tip MS") mevcuttu. MR ve klinik değerlendirme, "karışık" ve "λ-tipi" vakalar için daha agresif bir hastalık formu gösterdi. Araştırmacılar yöntemin, MS ve MS olmayan hastalar arasındaki ayrım için daha yüksek duyarlılık (% 90,5) ve özgüllük (% 91,4) ile oligoklonalite testine (sırasıyla % 81 ve % 65,7) kıyasla üstün olduğunu belirttiler. Yöntemlerinin pediatrik MS'in tanı ve prognozuna katkıda bulunabileceğini aktardılar.

Literatür talep et

Referanslar :

Ganelin-Cohen et al. Search for new biomarkers of pediatric multiple sclerosis: application of immunoglobulin free light chain analysis,  Clin Chem Lab Med 2018.

Progresif MS`de Engellilik ve T2 Lezyon Değişiklikleri İlişkisi

01 Mart 2018

MS'li hastalarda beyin MRG'lerinde spesifik değişiklikler görülür ve MR, hastalığın etkinliğini izlemede ve MS'in tanısı için klinik bağıntı çok güçlü olmasa da değerli bir araçtır MS'te hastalık kötüleşmesi hastalık lezyon hacminin artması, beyin hacminin azalması ve normal görünen beyaz cevherdeki (NAWM) değişikliklerle ilişkilidir. Progresif MS'de, kontrast arttırıcı lezyonlar relapsing-remitting MS'den (RRMS) daha az görülürken, yaygın NAWM ve gri cevher anormallikleri daha belirgindir. Bu nedenle, progresif MS'de MR ve hastalık kötüleşmesi arasındaki korelasyon daha da karmaşıktır.

Manyetizasyon transfer görüntüleme ve difüzyon tansör görüntüleme (DTI) gibi konvansiyonel olmayan MRG, yaygın mikroyapısal doku anormalliklerine duyarlıdır ve bu nedenle MS'in izlenmesinde umut verici bir araçtır. Manyetizasyon transfer oranı (MTR), dokuya bağlı protonlar arasındaki enerji transferini nicelleştirir ve serbest su protonlarını, fazladan bir frekans dışı manyetik darbeyle dokuyu stimüle ederek etkiler. MTR miyelin içeriğindeki değişikliklere duyarlıdır ve ayrıca aksonal kayıpla ilişkili bulunmuştur. DTI, mikroyapısal ortamdaki su moleküllerinin saçılmasından genel engel ve kısıtlamalarla belirlenen anizotropi derecesini tanımlayan indeksler sağlar. Ortalama difüzivite (MD), su moleküllerinin genel hareketliliğinin bir ölçüsüdür ve fraksiyonel anizotropi (FA), bir vokseldeki mikroyapısal uyum derecesinin bir ölçümüdür. MD ve FA'daki değişiklikler, MS'de demiyelinizasyon ve aksonal kayıp ile korelasyon gösterir.

Lezyon Hacmi ve Engellilik İlişkisi

Danimarka’dan araştırmacılar, progresif MS'de hem klinik hem de konvansiyonel ve konvansiyonel olmayan MR görüntüleri ile klinik engellilik ilişkisini araştıran bir çalışma yaptılar.

Araştırmacılar yaptıkları kesitsel çalışmaya, üç faz 2 klinik çalışmaya katılan 93 primer ve sekonder progresif MS hastasından elde edilen veriler dahil ettiler. 3T MRG başlangıç taramasından, toplam T2 lezyon hacmini hesapladılar ve T2 lezyonlarında, NAWM ve kortikal gri cevherde, manyetizasyon aktarım oranı (MTR) ve difüzyon tensör görüntüleme endeksleri fraksiyonel anizotropi (FA) ve ortalama diffüsitesini (MD) analiz ettiler. Klinik engelliliğin değerlendirilmesi için, genişletilmiş sakatlık durum ölçeğini (EDSS) ve multipl skleroz fonksiyonel kompoziti (MSFC) kullandılar.

Araştırmacılar, T2 lezyon hacminin, tüm klinik ölçütlerde bozulma ile ilişkili olduğunu gördüler. T2 lezyonlarında MD ve MTR, engellilik ile anlamlı derecede ilişkiliydi ve NAWM'de daha düşük FA değerleri, daha kötü el fonksiyonu ile korelasyon gösteriyordu. Çok değişkenli analizlerde artan klinik engellilik artmış T2 lezyon hacimleri ve T2 lezyonlarında MTR ile bağımsız olarak ilişkilendirildi.

Araştırmacılar, progresif MS'de klinik engelliliğin lezyon hacmi ve mikroyapı ile ilişkili olduğunu gösterdiklerini belirttiler.

Literatür talep et

Referanslar :

Ammitzbøll et al. Disability in progressive MS is associated with T2 lesion changes, Multiple Sclerosis and Related Disorders 20 (2018) 73–77.

MS’te Derin Gri Cevher Hacmi Kaybı Özürlülüğü Kötüleştiriyor

21 Şubat 2018

Multipl sklerozun (MS) klinik seyri heterojendir. Bazı hastalarda, başlangıçtan itibaren (primer-ilerleyici [PPMS]) veya bir nüksten sonra (ikincil ilerleyici [SPMS]) ilerleyici özürlülük gelişirken, bazı hastalar iyileşme dönemleri ile birlikte relapslar (relapsing-remitting [RRMS])  yaşarlar.  RRMS hastaları başlangıç vakalarının yaklaşık % 90'ını oluşturur ve çoğunluğu daha sonra SPMS'ye ilerlemektedir. Özürlülüğe neden olan patojenik mekanizmalar aydınlatılmaya başlanmıştır. Nörodejenerasyon, zaman içinde özürlülük artışının belirlenmesinde önemli bir rol oyar. Nörodejenerasyon, MRG ile ölçülebilen azalmış beyin hacmiyle (veya beyin atrofisi) in vivo olarak yansıtılır. Zamanla beyin hacmi MS hastalarında yaşa uygun sağlıklı kontrollerle (HC) karşılaştırıldığında daha hızlı düşmektedir. MS fenotiplerinde, SPMS % 0,6 olarak tahmin edilen en hızlı yıllık beyin atrofisi oranını gösterir (yaşa uygun HC'lerde yaklaşık % 0,2). MS'teki tedavilere yanıtın izlenmesinde beyin atrofisinin rolü giderek gelişmektedir. SPMS'deki Faz II klinik araştırmalarda, tüm beyin atrofisi son zamanlarda birincil sonuç ölçütü olarak kullanılmaktadır. Tüm beyin atrofisi, esas olarak GM'deki nöroaksonal kaybın neden olduğu GM hacmi kaybı, uzun süreli sakatlık ile ilişkilidir ve bedensel sakatlığı beyaz cevher ve tüm beyin atrofisine göre daha iyi açıklar. Gri cevher (GM) atrofisi tüm MS fenotiplerinde görülür. Singulat korteks ve talamus gibi bazı GM bölgeleri, hacim kaybından diğerlerinden daha yoğun şekilde etkilenir ve hacim kaybının kapsamı, özürlülük ve kognitif bozukluk ile korelasyon gösterir.

Yapılan yeni bir çalışmada, MS'de daha hızlı özürlülük birikimi ile ilişkili bir spatiotemporal GM atrofi paterni olup olmadığı araştırıldı.

Çalışmada,  Avrupa’da 7 merkezinden ortalama 2,41 yıl takip ile 253’ü klinik izole sendrom [CIS], 708’i RRMS, 128’i SPMS, 125’i PPMS tanılı 1.214 MS hastası ve ortalama 1,83 yıl takip ile 203 sağlıklı kontrolden toplam 3,604 beyin yüksek çözünürlüklü T1 ağırlıklı MRG taraması analiz edildi. Özürlülük, Genişletilmiş Özürlülük Durum Ölçeği (EDSS) ile değerlendirildi. Derin GM (DGM), temporal, frontal, parietal, oksipital ve serebellar GM, beyin sapı ve serebral beyaz cevher hacimleri değerlendirildi. Hiyerarşik karma modeller ile, bölgesel doku kaybının yıllık yüzdesel oranını değerlendirildi ve EDSS'ye kadar geçen süre ile ilişkili bölgesel hacimler tanımlandı.

SPMS ve RRMS’te Daha Hızlı Atrofi

Başlangıçta, kortikal GM ve DGM'nin en düşük hacimleri SPMS’deydi.  Başlangıç DGM hacmindeki her standart sapma düşüşü için, başlangıçtaki bölgesel hacimlerin sadece DGM'ye göre EDSS'ye geçiş süresinin (risk oranı = 0.73) olacağı öngörülüyordu; izlem sırasında EDSS kötüleşmesi için daha kısa bir süre gösterme riski % 27 oranında arttı. Uzunlamasına ölçümlerin tümünde, DGM, SPMS'de (%-1,45), PPMS'de (%-1,66) ve RRMS'de (%-1,84), CIS'den (%-0,88) ve HC’den (% 0,94) daha hızlı olan, en hızlı yıllık atrofi oranını gösterdi. SPMS'de temporal GM atrofisi oranı (%- 1,21), RRMS (%-0,76), CIS (%-0,75) ve HC'lere (%-0,51) göre anlamlı derecede daha hızlıydı. Benzer şekilde SPMS'deki parietal GM atrofisi oranı (% -1,24), CIS (% -0,63) ve HC'lerden (% -0,23) daha hızlıydı. Sadece hastalarda, DGM'deki atrofi oranı özürlülük birikimi ile anlamlı derecede ilişkiliydi.

Araştırmacılar, DGM hacim kaybının MS'de özürlülük birikimine neden olduğunu ve temporal kortikal GM'nin, SPMS'de RRMS'den daha hızlı atrofi gösterdiğini belirttiler. Tedavi etkisini değerlendirirken, fenotipler arasındaki bölgesel GM atrofisi gelişimindeki farkın göz önüne alınması gerektiğini vurguladılar.

Literatür talep et

Referanslar :

Eshaghi et al. Deep grey matter volume loss drives disability worsening in multiple sclerosis, Annals of Neurology 2018.

ABD’de Demografik Verilere Göre MS Mortalitesi

18 Şubat 2018

Multipl skleroz (MS) yüksek morbiditeye sahip bir hastalıktır ve sağ kalımı kısaltır. ABD azınlık popülasyonlarının, ırk / etnisite ile MS'e özgü mortalite eğilimleri tam anlamıyla incelenmemiştir.

Bir grup araştırmacı yaptıkları yeni bir çalışmada, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki MS mortalite oranlarını ve eğilimlerini cinsiyet, yaş ve ırk / etnik köken bazında incelediler.

Araştırmacılar, Hastalık Kontrolü ve Korunma Merkezi tarafından geliştirilen Epidemiyolojik Araştırmalar için geniş çaplı çevrimiçi veri sisteminden 1999-2015 yılları için “Sıkıştırılmış Ölüm Verisi” dosyasını, zaman içinde ırk / etnisite ve cinsiyete göre değişen,  yaşa göre düzeltilmiş (ABD 2000 standart popülasyonu) ve yaşa özgü MS ölüm hızını (100.000 başına ) hesaplamak için kullandılar. Analize, hispanik olmayan (Non-Hispanic - NH) beyaz, NH siyah, NH Asyalı veya Pasifik Adalı (API), NH Amerikan Hintli veya Alaska yerlisi ve hispanik olmak üzere beş karşılıklı eşsiz ırksal/etnik grubu dahil ettiler.

Beyazlarda ve Kadınlarda Artmış Ölüm Riski

Yaşa göre ayarlanmış yıllık ortalama MS mortalite oranı, NH beyazlar arasında (erkekler için 0,90, kadınlarda 1,50) en yüksekti, bunu NH siyahlar (erkeklerde 0,75, kadınlarda 1,42) takip ediyordu ve en düşük ise API'lardaydı (erkekler için 0,05, kadınlarda 0,12). 1999-2015 yılları arasında NH beyazlar ve NH siyahlar arasında, cinsiyete bakılmaksızın, daha belirgin olarak yaşa göre düzeltilmiş MS mortalitesinde istatistiksel olarak anlamlı artan bir eğilim gözlendi. Yaşa özgü MS mortalite paternleri, NH siyahların 55 yaşın altında en yüksek orana sahip olduğunu ve NH beyazların bu yaştan sonra en yüksek orana sahip olduğunu gösterdi. Bu iki grup için, MS mortalitesi her iki cinsiyette yaşla birlikte artıyordu ve risk düzeyi hispanikler ve API grupları için 55 yaşından sonra yüksekken, NH siyahlar için 55-64 yaş ve NH beyazlar için 65-74 yaş grubunda zirve yapıyordu.

Araştırmacılar, MS'e özgü mortalite eğilimlerinin, ırk / etnisite ve yaşa göre belirgin farklılıklar gösterdiğini belirttiler. Beyazlarda ve kadınlarda MS nedeniyle ölüm riskinin arttığının gözlenmesinin, bu grupların MS’den daha fazla etkilendiği anlayışıyla uyumlu olduğunu aktardılar. Siyahların, daha erken yaşta ve beyazlardan daha önemli ölçüde artmış mortalite eğilimlerinin, MS yükünün ırklarda eşit olmayan bir ağırlığa sahip olduğunu gösterdiğini söylediler.

Literatür talep et

Referanslar :

Amezcua et al. Multiple Sclerosis Mortality by Race/ Ethnicity, Age, Sex, and Time Period in the United States, 1999–2015,Neuroepidemiology 2018;50:35–40.

Yüksek Çözünürlüklü Retina Taraması ile MS ve NMOSD Optik Nöriti Ayırt Edilebilir

06 Şubat 2018

Nöromyelitis optik spektrum bozukluğu (NMOSD) ve relapsing remitting multipl skleroz (MS) merkezi sinir sisteminin otoimmün, enflamatuar hastalıklarıdır ve örtüşen klinik fenotiplerdir. Her ikisi de omurga ve optik sinirlerde demiyelinizasyon oluşturabilir. Akuaporin 4'e karşı serum IgG antikorlarının keşfi (NMO-IgG), NMOSD kliniği olan hastaların MS’lilerden ayırt edilmesinde çok yararlı olmuştur. NMO-IgG, NMOSD için klinik ve radyolojik kriterleri karşılayan hastaların % 60-90'ında saptanmıştır. NMO tanısını koymak için klinik ve MR kriterleri, ilave olarak NMO-IgG varlığı veya yokluğuna dayalı olarak tekrar gözden geçirilmiştir. Buna rağmen, NMOSD veya MS olarak açıkça tanı konulamayan klinik ataklarla sıklıkla karşılaşılır. NMO veya MS önermek için, başka klinik veya laboratuvar bulgu bulunmayan izole optik nörit (ON) vakaları sıktır. Bu nedenle, bu iki tanının farklı prognozlara ve tedavilere sahip olduğunu dikkate alarak, NMOSD'nin ON’sinin (NMOSD-ON) MS'in ON'sinden (MS-ON) ayırt etmesine yardımcı olabilecek diğer görüntüleme veya serum biyolojik belirteçlerine ihtiyaç duyulmaktadır. Bu ihtiyaç, son derece spesifik MRI özellikleriyle tanımlanabilen fakat tanısal kriterleri daha katı olan NMO-IgG seronegatif NMOSD-ON (NMOSD-ON (-)) hastalar için özellikle kuvvetlidir.

Optik Koherens Tomografi ile Ayırıcı Tanı

Amerika’dan araştırmacılar bu ihtiyaca bir yanıt bulmak amacıyla yaptıkları kesitsel çalışmada, peripapiller retina sinir lifi katmanı (pRNFL) ve intra-makülar katman (mRNFL) hasar paternlerini analiz ederek, NMOSD-ON ve MS-ON arasında bir ön kontrast oluşturmak için spektral alan optik koherens tomografi (SD-OCT) verileri kullandılar. 26 NMOSD-ON, 25 MS-ON hastası ve 26 yaş uyumlu sağlıklı kontrolün (HC) gözlerinde pRNFL ve mRNFL verilerini incelediler. Ek olarak, alt karşılaştırmalarda, akuaporin 4'e (NMOSD-ON (-)) karşı IgG antikorları için seronegatif olan 11 NMOSD-ON hastasının gözünü ve seropozitif (NMOSD-ON (+)) olan 16 NMOSD-ON hastasının gözünü yaşla uyumlu MS –ON hastalarının gözleri ile karşılaştırdılar. Katman kalınlıklarını otomatik bir algoritma kullanarak değerlendirdiler ve daha sonra, gözler arası korelasyonları hesaba katmak için genelleştirilmiş tahmin eşitliğini kullanarak istatistiksel olarak karşılaştırdılar.

Araştırmacılar, MS-ON ile karşılaştırıldığında NMOSD-ON'da pRNFL, mRNFL ve gangliyon hücre tabakasında (GCL) seçici incelme buldular. pRNFL nazal sektöründe ki incelme, MS-ON'a kıyasla hem NMOSD-ON (-)hem de NMOSD-ON (+)’te devam etti. mRNFL temporal sektördeki incelme, MS-ON'a kıyasla NMOSDON (+) 'de devam etti. NMOSD-ON'da pRNFL, mRNFL, GCL ve iç pleksiform katmanda(IPL) HC'ye kıyasla yaygın incelme mevcuttu ve HC ile karşılaştırıldığında MS-ON'de GCL ve IPL'de yaygın inceltme bulunmasına karşın, pRNFL ve mRNFL'de seçici inceltme saptandı.

Araştırmacılar, pRNFL'nin nazal bölgesinin, antikor durumuna bakılmaksızın NMOSD-ON ve MS-ON arasında ayrım yapabileceğini belirttiler. NMOSD-ON’nin, MS-ON'ye kıyasla daha derin nazal aksonal ve inferior arkuat nöronal dejenerasyona neden olabileceğini aktardılar.

Literatür talep et

Referanslar :

Marcel Bertsch-Gout, Richard Loeb, Ashley K. Finch, Adil Javed, Jacqueline Bernard. High resolution retinal scanning reveals regional structural differences between MS and NMOSD optic neuritis regardless of antibody status, Journal of the Neurological Sciences 384 (2018) 61–66.

Multiple Skleroz Hastalarında El Yazısı Hareketlerinin Kinematiği

29 Ocak 2018

Multipl skleroz (MS)hastalarının ortak klinik özelliklerinden birisi, el becerisinin bozulması ve dolayısıyla parmak hareketlerinin ince kontrolü ile ilgili eylemlerdeki sorunlardan kaynaklanan el işlevinin bozulmasıdır. Nesnelerin manipülasyonu ve parmakla vurma hareketleri, MS hastalarının hassasiyet, kas gücü ve koordinasyon eksikliklerinin bir sonucu olarak motor bozukluklar gösterdiği iki örnektir. Ayrıca, MS'de el yazısı bozukluklarına sıklıkla rastlanmaktadır. El yazısı, karmaşık sensorimotor, algısal ve bilişsel becerileri gerektiren önemli bir etkinliktir. Parkinson hastalığı ve MS gibi nörolojik hastalıklarda sıklıkla olduğu gibi, bu yeteneklerden birisi azalırsa, el yazısı bozulabilir ve hayal kırıklığı yaratabilir ve kendisini yeni kaligrafide tanımayabilir.

Yapılan bir dizi araştırmada, Parkinson hastalığında el yazısı becerileri araştırılmış ve muhtemelen kuvvet kontrolünde bozulmaya bağlı mikrografi ve bradikinezi ile sonuçlanan belirli bir boyut ve hızın korunmasında belirgin bozulmalar gösterilmiştir. MS hastalarındaki el yazısının davranışsal değerlendirmesiyle uğraşan bilimsel literatür, az sayıdaki çalışmayla sınırlıdır.

El Yazısındaki Değişim

İtalya’dan araştırmacılar, MS hastalarının el yazısı hareketi özelliklerini sağlıklı erişkinlere kıyasla karakterize etmek ve el yazısı hareketlerinin kinematik parametreleri ile bilişsel ve motor alan sonuçları arasındaki ilişkiyi değerlendirmek amacıyla bir çalışma yaptılar. Araştırmacılar, dijital bir tablete cümle yazmaları istenen 19 MS hastası ve 22 yaş-uyumlu sağlıklı kontrolün el yazısı özelliklerini belirlemek için yeni bir el yazısı değerlendirme yöntemi uyguladılar. El yazısı performansını değerlendirmek için cümlenin ve vuruşların kinematik parametreleri kullanıldı.

Araştırmacılar sonuçlara baktıklarında, MS hastalarının, sağlıklı kontrollere göre değişen bir el yazısı kinematiği gösterdiğini gördüler.  MS hastaları, daha yüksek hareket süresi, parçalanmış hız profili ve daha yüksek aksaklık gösteriyordu. Dahası, MS hastalarının motor yetenekleri ve bilişsel durumu, MS'in farklı alanları etkileyen çok faktörlü bir hastalık olduğuna dair kanıtlara uygun olarak, el yazısı parametreleriyle ilişkiliydi.

Araştırmacılar,  elde ettikleri sonuçların, tasarlanan metodolojinin el yazısı bozukluklarını ve MS hastalarındaki el yazısı tedavilerinin etkililiğini nicel olarak değerlendirmek için değerli bir araç olabileceğini düşündürdüğünü belirttiler.

Literatür talep et

Referanslar :

Bisio et al. The kinematics of handwriting movements as expression of cognitive and sensorimotor impairments in people with multiple sclerosis,  Scientific Reports (2017) 7:17730.

Alkol Kullanımı Kanser Riskini Arttırıyor

22 Ocak 2018

1964 yılında kurulan American Society of Clinical Oncology, Inc. (ASCO), kanser bakımında fark yaratan bir dünya yaratmayı taahhüt eder. Dünyada kendi türünün önde gelen organizasyonlarından biri olan ASCO, kanserli insanlara bakım yapan 40.000'den fazla onkoloji uzmanını temsil etmektedir. ASCO, en yüksek kalitede hasta bakımının araştırılması, eğitim ve tanıtım yoluyla kanserin önlendiği veya iyileştirildiği bir dünya yaratmaya çalışır.

Hafif, orta veya ağır alkol kullanımı, Amerikan Klinik Onkoloji Derneği (ASCO) tarafından yayınlanan kanıtlara göre, göğüs, kolon, özofagus ve baş ve boyun kanserlerinin de dahil olduğu birçok yaygın kanser riskinde artışla ilişkili bulundu. ASCO, yaptığı açıklamada, alkolün kanser için kesin bir risk faktörü olarak tanımlandığını ve alkol ile doğrudan ilişkilendirilebilecek yeni kanserlerin % 5-6'sını ve kanser ölümlerini aktardı. ASCO'nun bu yılın başlarında gerçekleştirdiği Ulusal Kanser Kanaat Araştırması'na göre, özellikle Amerikalıların % 70'inde alkolün kanser için bir risk faktörü olarak tanımlanmamıştı.

Araştırmacılar, insanların genellikle bira, şarap ve içki içmekle birlikte yaşamları boyunca kanser geliştirme risklerini artırdıklarını, artan alkol tüketimi ile kanser arasındaki ilişkinin güçlü olduğunu belirttiler. ASCO, Ulusal Kanaat Anketi ile Amerikalıların yalnızca % 38'inin alkol alımını kanser riskini azaltmanın bir yolu olarak sınırladığını gösterdi.

18 yaş ve üstü 4.016 ABD'li yetişkin arasında, 10-18 Temmuz 2017 tarihlerinde ulusal bir araştırma gerçekleştirildi. Araştırmada, alkol ile kanser arasındaki ilişki hakkında bilinçlendirmek ve alkol tüketimini sınırlayarak kanser riskini azaltma değerlendirildi.

Araştırmacılar, alkol alımını sınırlamanın kanseri önlemek için bir araç olduğunu ve insanların kanseri geliştirme riskini azaltmak için yapabilecekleri önemli bir şey olduğunu belirttiler. Aşırı alkol tüketiminin sadece kansere neden olmadığını, aynı zamanda kanser tedavisini de geciktirebileceğini veya olumsuz yönde etkileyebileceğinin de altını çizdiler. Onkologların, hastalarının alkol kullanımını azaltmalarına yardımcı olacak stratejileri belirlemek üzere benzersiz bir konuma sahip olduklarını ve alkol farkındalığını kanser riski davranışı olarak yükseltmek için toplum danışmanları ve liderler olarak görev yaptıklarına dikkat çektiler.

Literatür talep et

Referanslar :

Alcohol Linked to Cancer According to Major Oncology Organization: ASCO Cites Evidence and Calls for Reduced Alcohol Consumption, November 7, 2017, ASCO Press Release

E-Posta ve şifrenizi girerek
medikal referans noktanıza ulaşabilirsiniz.

GİRİŞ YAP

Yeni hesap oluştururken vereceğiniz bilgiler, cegedim tarafından onaylanacak
ve siteye tam üyeliğiniz bu onaydan sonra sağlanacaktır.

* Tüm alanları doldurmak zorunludur.

Loading Image